เซียวเฉินเฟิงกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง ไม่ตอบคำถาม ปลายเท้าจรดพื้น ร่างพุ่งทะยานออกไป
“ทำเป็นใส่หน้ากาก ทำไมไม่รู้ว่าคิดว่าตัวอยู่ขั้นปรมาจารย์แล้วรึไง”
เกอสงส่งเสียงเย็นชา ในใจไม่พอใจอย่างยิ่ง
ก็แค่ก้าวสู่ระดับหกขั้นสูงสุดก่อนตนสามปีเท่านั้นไม่ใช่รึ?
สามปี หลอมรวมพลังปราณแท้ได้เส้นหนึ่ง ถือว่ากึ่งปรมาจารย์ ก็คิดว่าตัวเองเหนือกว่าแล้ว?
หากตนได้โชควาสนา ก้าวข้ามสู่ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตก่อนเขา จะต้องให้เขาชดใช้ความหยิ่งยโสที่ผ่านมา!
“คิดจะหาโชควาสนาทะลวงสู่เจ็ดขอบเขต มันง่ายขนาดนั้นที่ไหน?”
ด้านข้าง อินเยว่ฮวาส่ายหน้า รู้สึกไม่ชอบใจเช่นกัน แต่ไม่ได้แสดงออกชัดเจนนัก
พวกเธอยอมเสี่ยงข้ามแดนร้าง ไกลถึงหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ก็เพราะชื่อเสียงของเขตระดับเอ นี้ แต่พอเข้ามาแล้ว เธอถึงพบว่าเขตระดับเอ ที่ว่า ทรัพยากรก็มากกว่าอุโมงค์ซากภพของหลุมหลบภัยอื่นจริง ทว่า จะหาสมุนไพรวิเศษช่วยให้ทะลวงสู่ปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตได้ ยังยากเทียมฟ้า
ของแบบนี้ เจอได้แต่ไม่อาจเสาะหา ถ้าไร้โชค ต่อให้ค้นหาพันลี้ก็เสียเปล่า
เทียบกัน หากหาเด็กคนนั้นที่คุณหนูรองสกุลเหลียงประกาศรางวัลนำจับได้ ใช้ทรัพยากรสกุลเหลียง บางทีอาจช่วยให้พวกเธอก้าวข้ามขั้นสำคัญนั้นได้เร็วกว่า
“ใช่สิ รอเราเจอเด็กนั่น ตัดหัวมันส่งให้สกุลเหลียง ต้องได้ก้าวสู่เจ็ดขอบเขตก่อนเขาแน่!”
เกอสงเบ้ปาก พูดอย่างไม่ยอม
สามคนนี้เพียงเพราะจะมาหลุมหลบภัยหมายเลข 83 จึงร่วมทางข้ามแดนร้าง ระหว่างกันไม่มีน้ำใจ หนำซ้ำยังแฝงการแข่งขันกันเล็กน้อย
เซียวเฉินเฟิงอวดดีเช่นนี้ ในสายตาเขา ก็แค่อาศัยข้อได้เปรียบกึ่งปรมาจารย์ วางท่าเท่านั้น
ทั้งสองก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปทิศตรงข้าม ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้โชคดี พบเด็กที่สกุลเหลียงตามล่าก่อนเซียวเฉินเฟิง
ขอแค่เกาะสกุลเหลียงติด ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่เซียวเฉินเฟิง บางทีตนอาจหาที่ทางในสกุลเหลียงได้
เกอสงคิดแล้วยิ่งตื่นเต้น ฝีเท้าเร่งขึ้นอีกเล็กน้อย สายตากวาดรอบข้างตลอดเวลา พยายามหาร่องรอยใดๆ
“เกอสง”
ทว่า ทั้งสองไม่รู้ตัวเลยว่า เบื้องหลังหลายลี้ มีดวงตาล่องหนคู่หนึ่งจับจ้องเขาอยู่แน่วแน่