“ต้นไม้วิญญาณที่มีแสงเจ็ดสีพวยพุ่ง...”
ในดวงตาของคุณครูจูมีแววหนักใจที่ยากจะสังเกตเห็นผ่านไปวูบหนึ่ง “เธอแน่ใจนะว่าลำแสงของต้นไม้วิญญาณนั้นมีเจ็ดสี?”
เมื่อเห็นสวีอวี้พยักหน้า คุณครูจูก็ถามต่อว่า “ต้นไม้วิญญาณนั้นฝังรากอยู่ตรงแกนกลางของชีพจรปราณหรือไม่?”
“ใช่แล้ว”
สวีอวี้นึกย้อนถึงตำแหน่งที่ต้นไม้วิญญาณฝังราก พลังปราณแห่งฟ้าดินโดยรอบหนาแน่นจนเกือบเป็นหมอก ซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางที่สุดของชีพจรปราณ
“ลำแสงเจ็ดสี รวบรวมปราณเป็นวังวน...”
สีหน้าคุณครูจูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในน้ำเสียงมีความผันผวนที่หาได้ยากยิ่ง
“ท่านอาจารย์รู้ไหมว่ามันคือสิ่งใด?”
สวีอวี้ถามเบา ๆ
คุณครูจูเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดช้า ๆ ว่า “สิ่งนี้คือต้นซากสุริยาเจ็ดดวงซึ่งมีเฉพาะในซากภพ ร้อยปีออกดอกหนึ่งครั้ง ร้อยปีออกผลหนึ่งครั้ง ผลทิพย์ของมันอุดมด้วยพลังชีวิตและพลังวิญญาณ เพียงพอที่จะทำให้ระดับราชันได้ทะลวงปราการ ก้าวสู่ขั้นเหนือระดับ”
ใจของสวีอวี้สั่นสะเทือนอย่างแรง หลังจากอสูรซากระดับราชันแล้ว ยังมีขั้นเหนือระดับอีกหรือ?
แล้วหลังจากผู้ใช้พลังระดับหกล่ะ?
“ท่านอาจารย์ หลังจากผู้ใช้พลังระดับหก นั่นคือจุดสูงสุดของยุทธภพแล้วใช่ไหม?”
สวีอวี้สูดลมหายใจลึก แล้วถาม
คุณครูจูมีแววตาลึกซึ้ง จ้องมองสวีอวี้ครู่ใหญ่จึงค่อยพูดเบา ๆ ว่า “เธอพึ่งขั้นสาม เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรรู้ในตอนนี้”
มองเห็นแววตายังคงดื้อรั้นของสวีอวี้ เขาถอนหายใจเบา ๆ จากการสังเกตตลอดเวลา เขารู้ว่าศิษย์ของตนไม่ใช่คนที่ทะเยอทะยานเกินตัว บางที การให้เขารู้เรื่องพวกนี้ล่วงหน้าก็ไม่เสียหายอะไร