หลังจากนั่งเข้าไปในรถออฟโรด หัวหน้าหน่วยจางก็คลึงหว่างคิ้ว ในหัวดังก้องประโยค "อย่าคิดเลย" ของคุณครูจูซ้ำไปซ้ำมา
เขารู้ว่าคุณครูจูไม่เคยพูดลอยๆ เมื่อเป็นเช่นนี้ "นักล่าสัตว์" ในปากสวีอวี้ก็คงเป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง ไม่ก็อีกฝ่ายไม่มีเจตนาเข้าไปพัวพันกับหลุมหลบภัยหมายเลข 83 เลยตั้งแต่แรก
"หัวหน้า ตอนนี้เราจะไปไหนครับ"
"ไปเขตสี่"
หัวหน้าหน่วยจางตอบกลับเรียบๆ ในหัวยังวนเวียนบทสนทนาในโรงเรียนเมื่อครู่ รู้สึกค้างคาใจอย่างบอกไม่ถูก
ได้ยินดังนั้น ทหารที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับก็พยักหน้า ติดเครื่องยนต์ รถแล่นช้าๆ ออกจากหน้าโรงเรียน เขาแอบมองหัวหน้าหน่วยจางผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะ อยากถามแต่ไม่กล้า
"อย่าคิดเรื่อยเปื่อย จำไว้ เรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับโรงเรียนเขตสาม ห้ามไปสืบถามตามอำเภอใจ ยิ่งห้ามพูดจาเพ้อเจ้อ"
หัวหน้าหน่วยจางเหมือนจะมองออกถึงความอยากรู้ในใจ จึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
"ครับ!"
ทหารหดคอ ไม่กล้าถามต่อ
เขาไม่เคยเห็นหัวหน้าหน่วยจางเคารพใครถึงขั้นนี้ แม้กระทั่งเคาะประตูยังไม่กล้า กลัวรบกวนอีกฝ่าย
ต้องรู้ว่า หัวหน้าหน่วยจางแข็งแกร่งทั้งพละกำลังและอำนาจ ควบคุมกำลังป้องกันเมืองอย่างหน่วยรักษาการณ์ในมือ ต่อให้นายใหญ่ถึงขั้นเจ้าของเหมืองโจวก็ไม่เห็นเขาสำรวมถึงเพียงนี้
แต่เมื่อหัวหน้าหน่วยจางพูดเช่นนี้ เขาก็รู้ดีว่าอะไรไม่ควรถามก็อย่าถาม
พวกสมาชิกหน่วยรักษาการณ์เขตสาม ไม่ได้เพราะการมาของหัวหน้าหน่วยจางก็เลยรีบเร่งฝึกต่อแต่อย่างใด เมื่อคนกลุ่มนี้จากไปแล้ว ก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
ไม่ใช่ว่าขี้เกียจสันหลังยาว เพียงแต่ว่าทรัพยากรมีจำกัด หากฝึกหนักเกินไป พวกเขาก็ทนไม่ไหว
เมื่อสมาชิกกว่าสิบคนจากไป เซี่ยงเทียนสงก็ปรับแบ่งภารกิจของลูกทีมใหม่
ด่านตรวจที่สี่คน ก็เปลี่ยนเป็นสองคนเฝ้าเวร
พื้นที่ลาดตระเวนของแต่ละหน่วยก็ถูกขยายขอบเขตแบบฝืนๆ แต่เดิมพื้นที่ที่รับมือได้สบายๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นงุ่มง่ามไม่คล่อง
แต่โชคดีที่เรื่องทำนองนักโทษหนีคดีหูซานนั้นไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก มีเพียงลักเล็กขโมยน้อยบางคราว ก็ไม่ปั่นป่วนความสงบ