“น่าสนใจนัก แม้แต่ลมหายใจแห่งต้นกำเนิดยังกลืนกินได้ ช่างทำให้ตัวฉันประหลาดใจจริง”
ร่างเงาดำพร่ามัวมองเถ้าถ่านที่ร่วงจากฝ่ามือของสวีอวี้ แสงมืดในดวงตาคู่พลุ่งพล่านราวกับเห็นสมบัติล้ำค่าหายาก น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้ไม่ปิดบัง
“ลมหายใจแห่งต้นกำเนิด?”
สวีอวี้เก็บอาการ สายตาจับจ้องอีกฝ่ายไม่วาง
เขาคาดเดาได้ราง ๆ ว่าอีกฝ่ายลงมาในรูปแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพราะหินต้นกำเนิดมืดหายไปไม่กี่ก้อนหรอก
ที่อีกฝ่ายเห็นเขากลืนกินหินต้นกำเนิดมืดได้ และแสดงท่าทีสนใจถึงเพียงนี้ เกรงว่าจะมีจุดประสงค์อื่น
“ร่างกายเช่นเธอ ฉันไม่เคยพบเห็นมาก่อน”
เงาร่างคลุมดำนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเนิบ ๆ ว่า “สิ่งมีชีวิตทั่วไป อย่าว่าแต่ดูดซับลมหายใจแห่งต้นกำเนิดเลย แค่สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็ถูกกัดกร่อนสิ้น แต่เธอกลับนำมาใช้เป็นพลังตนได้?”
สวีอวี้ขมวดคิ้ว นึกถึงตอนพบหินต้นกำเนิดมืดครั้งแรก อสูรซากแมงมุมที่ทะลวงถึงขั้นระดับห้า
แม้มันจะบรรลุระดับห้าแล้ว แต่พลังชีวิตกลับเหือดแห้ง ต่อให้เขากับซูหลิงซีไม่ลงมือฆ่า มันก็อยู่ได้อีกไม่เกินสองวัน ต้องตายเพราะดูดซับพลังงานที่ฟุ้งกระจายและถูกตีกลับเป็นแน่
ตอนนี้ดูแล้ว พลังงานในหินต้นกำเนิดมืดก็ไม่เหมือนที่จ้าวเถี่ยเฟยบอกเสียทีเดียว ไม่ใช่แค่มนุษย์กับอสูรซากทนไม่ไหว แม้แต่สิ่งมีชีวิตจากซากภพก็ควบคุมไม่ได้