"ท่านหง เรียกพวกมาช่วยได้ไหม"
สีหน้าสวีอวี้เปลี่ยนไปฉับพลัน ท่ามกลางเสียงคำรามที่หนาตาแน่นไปหมดนั้น ไม่เพียงมีเสียงคำรามของอสูรซากระดับสามเท่านั้น แต่ยังปะปนด้วยเสียงขู่คำรามของอสูรซากที่ทำให้เขาหวาดหวั่นอีกหลายสาย นั่นคืออสูรซากระดับสี่ หรือแม้แต่อสูรซากระดับห้า!
นกสีชาดส่ายหัวน้อย ๆ แล้วซุกหน้าลงในกองขนนกแน่นหนา ราวกับกลัวว่าจะปล่อยกลิ่นอายออกไปแม้แต่น้อย
"ถ้างั้นเจ้าตัวใหญ่นั่นก็ไม่อยู่ในพื้นที่นี้แล้วสินะ"
หัวใจของสวีอวี้กระตุกวาบ เขาถามออกไป
เมื่อเห็นท่าทางของนกสีชาดที่เหมือนเป็นการยอมรับ หัวใจที่ลอยคว้างก็จมดิ่งลง สวีอวี้ไม่กล้าหยุดแม้แต่น้อย หันหลังวิ่งเต็มฝีเท้ามุ่งตรงไปยังปราการทันที
ในแดนร้าง ต้องเผชิญหน้ากับฝูงอสูรน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ตามลำพัง ชะตากรรมจะต้องน่าเวทนาอย่างที่สุด และ พลังโลหิตบนร่างกายของเขาก็ดึงดูดอสูรซากยิ่งนัก แม้แต่คิดจะซ่อนตัวก็ยังเป็นได้แค่ความฝันลม ๆ แล้ง ๆ
หนทางเดียวในตอนนี้คือรีบกลับปราการให้เร็วที่สุด!
"ฟิ้ว! ฟิ้ว!"
สวีอวี้ไม่กล้าหันหลังกลับ เร่งความเร็วไปถึงขีดสุด เขาหลอนคล้ายกับว่ามีบางอย่างกำลังจ้องเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ทันใดนั้น จากพุ่มไม้เบื้องหน้าด้านข้าง มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งออกมา ตรงเข้าใส่เขา
สวีอวี้ไม่มีเวลาคิดนาน ดาบยาวในมือฟาดฟันออกไปอย่างแรง ผ่ามันขาดเป็นสองเสี่ยง เงาดำนั้นแยกเป็นสองซีกตามเสียงดาบ เลือดเหม็นสาบกระเด็นออกมา
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาไม่มีจิตใจจะกลืนกินเลือดเนื้อของอีกฝ่ายเลย การหยุดอยู่เพื่อซากอสูรซากระดับหนึ่งมีแต่จะเสียเวลา นับเป็นการกระทำที่โง่เขลา
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเอา ชีวิตให้รอด!
ความเคลื่อนไหวอันน่าสะพรึงกลัวดังสนั่นยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับทั่วทั้งแดนร้างกำลังสั่นสะท้าน หากถูกคลื่นอสูรที่อยู่ข้างหลังตามทันละก็ ผลที่ตามมาคาดไม่ถึงเลยทีเดียว
แต่เดิมเขาหยุดอยู่ห่างจากปราการในพื้นที่แดนร้างไม่ถึงยี่สิบลี้ และเมื่อครู่ก็ถูกเจ้าลิงยักษ์ระดับสามขั้นสูงสุดไล่ต้อนไปหลายลี้ วิ่งเต็มฝีเท้าเช่นนี้ โครงร่างของปราการก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าแล้ว