เขตสาม ในโรงเรียน ใต้ต้นไม้ ชายชราสองคนนั่งตรงข้ามกัน
ในลานบ้าน ตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งเปลวไฟริบหรี่ ชาเก่าบนโต๊ะหินส่งไอร้อนบางเบา ช่างแตกต่างจากราตรีที่เงียบสงัดดุจความตายภายนอก
“เธอไม่กังวลเรื่องไอ้หนูนั่นหรือ?”
มีดเฒ่าจิบชาเบา ๆ ถามด้วยความสงสัย
“มีอะไรน่ากังวล ถ้าตายอยู่ข้างนอกจริง ๆ ก็เป็นชะตาที่สมควรตาย”
คุณครูจูตอบเรียบ ๆ ราวกับไม่แยแสเลย
“เธอก็ยังเป็นเช่นนี้ ปากบอกว่าง่าย แต่ถ้าไม่แยแสจริง จะมอบป้ายหยกให้เขาได้อย่างไร?”
มีดเฒ่าหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วมองมา จึงรีบหุบยิ้ม แล้วกล่าวอย่างกระอักกระอ่วนว่า “ฉันหมายความว่า ฉันจะช่วยเธอดูแลเขาสักหน่อยดีไหม?”
“เธอน่ะหรือ? ครั้งนี้จะรอดกลับมาได้หรือเปล่าก็ยังเป็นปัญหา ยังจะมาดูแลเขา?”
คุณครูจูหัวเราะเยาะ แล้วส่ายหน้า
“เธอรู้เรื่องเขาดำ?”
มีดเฒ่ารูม่านตาหดเกร็ง สีหน้าตึงเครียดขึ้นหลายส่วน
“ดื่มถ้วยนี้หมดก็ออกเดินทางเถอะ ดึกดื่นป่านนี้ยังมาวิ่งรบกวนฉันหลับ คราวหน้าอย่ามาอีก”
คุณครูจูยกถ้วยชา เป่าลมร้อนแล้วจิบเบา ๆ
ได้ยินคำนี้ มุมปากมีดเฒ่ากระตุก ถ้าเป็นคนอื่นพูดเช่นนี้ เขาคงสั่งสอนให้รู้สำนึกเสียแล้ว แต่นี่คือคนแก่ที่ไม่ธรรมดา แม้ยามหนุ่มพวกเขาจะเคยร่วมทางกันมา แต่ตอนนี้ก็เป็นผู้ที่เขามองขึ้นบนแล้ว จะบังอาจล่วงเกินได้อย่างไร
“อสูรซากระดับห้าแม้จะรับมือยาก แต่พวกเราก็เตรียมการมาก่อนแล้ว ต่อให้ไม่ได้โอกาสนั้นมา ถอนตัวโดยสมบูรณ์น่าจะไม่มีปัญหา”
มีดเฒ่าพึมพำกับตัวเอง พลางเหลือบมองคุณครูจูเป็นระยะ พยายามล้วงข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมา
“ไร้เดียงสา”
คุณครูจูหัวเราะเยาะ ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ป้ายหยกที่ฉันให้ไอ้หนูนั่น ใกล้เขาดำถูกกระตุ้นครั้งหนึ่ง”
“คงเจออสูรซากระดับสามมั้ง เขาถอนตัวออกมาได้สมบูรณ์ แสดงว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริง”
มีดเฒ่าขมวดคิ้ว พึมพำ
“โง่เขลา อายุตั้งปูนนี้ อยู่กับหมาจนหมดแล้วรึ?”
คุณครูจูลุกขึ้น หัวเราะเย็นชา ขี้เกียจพูดมาก เดินหันหลังไปทางห้อง
สิ่งที่ควรเตือน เขาได้เตือนแล้ว หากอีกฝ่ายจะดันทุรัง เขาก็จะไม่ห้าม