นกสีชาดตัวน้อยชะงักการกระทำไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหัวเล็ก ๆ ขึ้นมา ดวงตาใสแวววาววาบด้วยความลังเล แต่สุดท้ายมันก็กระพือปีกบินไปยังไหล่ของสวีอวี้ เอาจะงอยปากแหลม ๆ ถูไถหูเขาเบา ๆ พร้อมกับส่งเสียงร้องสั้น ๆ อย่างหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ามันตอบตกลงจะร่วมลงมือด้วย
"เอาล่ะ ท่านหงตกลงจะลงมือแล้ว พวกเราต้องไปทวงความอับอายเมื่อครู่นี้คืนมา!"
เซี่ยซื่อหัวเราะ แต่ก็มองไปทางสวีอวี้ด้วยสายตาไม่ค่อยแน่ใจเล็กน้อย ดูเหมือนจะถามเขาว่า นายแน่ใจนะว่าท่านหงจัดการผึ้งดำลายพิษพวกนั้นได้หมด?
"พวกนายรอรับอยู่ที่นี่ ฉันจะลองไปดูก่อน"
สวีอวี้ลูบหัวนกสีชาดบนบ่าเบา ๆ พลางเอ่ยขึ้น
เรื่องความสามารถของนกสีชาดนั้น เขาพอจะรู้ดีอยู่แก่ใจ สิ่งเดียวที่ไม่แน่ใจคือ ฝูงผึ้งดำลายพิษเมื่อครู่ดูไม่เหมือนกับยกออกมาจากรังทั้งหมด เขาเองก็ไม่กล้ารับประกันว่าในรังจะมีราชินีผึ้งที่ตัวใหญ่กว่าหัวคนคุมสถานการณ์อยู่หรือไม่
เพื่อความปลอดภัย ไปสำรวจคนเดียวยังดีกว่า หากสถานการณ์ไม่สู้ดี เขาก็จะได้ใช้ความเร็วของนกสีชาดพาหนีออกมาได้ทันท่วงที ไม่ทำให้ทั้งหน่วยต้องตกอยู่ในอันตราย
"พี่อวี้ พูดอะไรอย่างนั้น พวกเรามากันทั้งหมด จะให้นายไปเสี่ยงคนเดียวได้ยังไง?"
เซี่ยซื่อเป็นคนแรกที่คัดค้าน น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นกว่าปกติอยู่บ้าง
ทว่า พอพูดจบก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าซูหลิงซีและเซี่ยฟางต่างเงียบเฉย ไม่ทักท้วงอะไร ราวกับเห็นด้วยกับการกระทำของสวีอวี้
"นี่พวกเธอ..."
เซี่ยซื่ออ้าปากค้างอย่างเคอะเขิน อยากจะพูดอะไรแต่ก็ชะงัก
"พอเถอะ รออยู่ที่นี่ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา"
สวีอวี้ยกมือห้ามปรามเซี่ยซื่อ ไม่ให้พูดอะไรอีก หันไปส่งสัญญาณให้นกสีชาด ฝ่ายหลังเข้าใจความทันที กระพือปีกบินขึ้น จากขนาดเท่าฝ่ามือขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วจนปีกกางออกเกือบหนึ่งจ้าง รอบตัวปกคลุมไปด้วยแสงสีทองอ่อนจาง ดูสง่างามน่าเกรงขาม
เซี่ยซื่อแม้จะเคยเห็นร่างแปลงของนกสีชาดแล้ว แต่เมื่อเทียบกับสองเดือนก่อน มันก็ตัวใหญ่ขึ้นอีกรอบ แสงสีทองที่ไหลเวียนตามขนนกก็ยิ่งเข้มข้นแน่นหนา เปล่งพลังอำนาจอันน่าหวั่นเกรงออกมาโดยนัย แตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว