ในเวลาเดียวกัน กลางปราการ จวนสกุลเหลียง
เหลียงเสี่ยวเจี๋ยกำลังยืนอยู่บนหอสูงสุดของจวน สายตาเย็นชามองไปยังท้องฟ้าเหนือกำแพงปราการ สายตาดูเหมือนทะลวงผ่านชั้นหมอกโลหิต ไปตกที่ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น
ร่างหนึ่งในชุดคลุมขาวยืนอยู่ข้างหลังเขา ดูอายุราวสามสิบกว่าปี ดวงตาลึกซึ้ง กิริยาท่าทางหนักแน่นเป็นพิเศษ
“ท่านลุงใหญ่ เตรียมการเป็นอย่างไรบ้าง?”
สีหน้าของเหลียงเสี่ยวเจี๋ยราบเรียบ ท่าทีเฉยเมย ราวกับสายลมฝนเลือดบนแนวป้องกันปราการไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย
“ยังขาดอีกนิดหน่อย”
ชายชุดคลุมขาวตอบกลับ
ได้ยินดังนั้น เหลียงเสี่ยวเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม
“นายน้อย คงไม่ใช่กำลังสงสารพวกนั้นหรอกนะ?”
เมื่อเห็นดังนั้น แสงล้ำลึกวาบขึ้นในดวงตาชายชุดคลุมขาว คนถามกล่าว
“สงสาร?”
มุมปากของเหลียงเสี่ยวเจี๋ยยกยิ้มเหยียดหยัน กล่าวว่า “สามารถมีส่วนร่วมในภารกิจใหญ่ของฉันได้ เป็นเกียรติของพวกเขา ฉันนายน้อยเพียงเสียดายทรัพยากรพวกนั้นเท่านั้น”
“ก็แค่เงินหลงปี้จำนวนหนึ่ง”
ชายชุดคลุมขาวหัวเราะเบา กล่าวว่า “รอให้นายน้อยชำระกายด้วยโลหิตวิญญาณ อนาคตก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด ทรัพยากรในซากภพก็หยิบฉวยได้ง่ายดาย สิ่งที่ต้องเสียไปนิดหน่อยนี้จะเป็นอะไรไป”
เหลียงเสี่ยวเจี๋ยพยักหน้าเล็กน้อย หลักการที่ว่านี้เขาล้วนเข้าใจ เพียงแต่การฝึกฝนจนมีผู้ใช้พลังจิตขั้นสี่หนึ่งคน ผู้แข็งแกร่งระดับห้าจำนวนสิบคน และผู้แข็งแกร่งระดับสี่หลายสิบคนนั้น แทบจะผลาญการสั่งสมเกือบสิบปีของเขาในสกุลเหลียงจนหมด ในใจย่อมมีคลื่นบ้างเล็กน้อย
แต่อย่างที่อีกฝ่ายว่าไว้ ตราบใดที่การชำระกายด้วยโลหิตวิญญาณสำเร็จ การทุ่มเทเพียงน้อยนิดนี้ก็มิใช่สิ่งใด ด้วยอนาคตจะได้ผลตอบแทนกลับมาเป็นร้อยเท่าพันทวี และสำคัญกว่านั้นก็คือ เขาจะปลดเปลื้องสถานะสายตรงของสกุลเหลียงได้โดยสิ้นเชิง ภายภาคหน้าหวังได้เป็นบุคคลระดับยักษ์ใหญ่ อยู่เหนือกฎเกณฑ์!