“พวกมันรออยู่ตั้งนานแล้ว ยังต้องเอาอะไรไปอีก…”
เหลยฮวนฮวนชำเลืองมองสวีอวี้แวบหนึ่ง สุดท้ายนึกถึงหินงอกหินย้อยสระสายฟ้า ก็ได้แต่กัดฟันเดินจากไป
ก็จริง ของดีไม่เคยได้มาฟรี ๆ
เขาเหลยฮวนฮวนเคยต้องทนอัดอั้นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่ถ้าทำให้ไอ้ขี้เหนียวจางเซียวยอมควักได้ ข้อตกลงนี้ก็ไม่ขาดทุน
ส่วนเรื่องคุ้มกันไอ้เด็กนี่?
ถ้าสะดวกก็คุ้มกันหน่อย ยังไงก็ไม่เปลืองแรง แต่ถ้าเจอเรื่องยุ่งยากจริง ๆ ก็อย่าหวังว่าเขาจะเอาชีวิตเข้าแลก
“นี่ เอาไว้”
เหลยฮวนฮวนเพิ่งก้าวออกไป จางเซียวก็รีบควักผลึกใสราวคริสตัลส่งให้สวีอวี้
“หัวหน้าหน่วยจาง นี่คือ?”
สวีอวี้ชำเลืองมองดู คล้ายกับผลึกที่คุณครูจูเคยใช้ดูดพลังโลหิต
“คริสตัลล่อเลือด ถึงที่แล้วนายใช้พลังชีวิตกระตุ้นมัน มันจะดูดพลังเลือดที่เหลืออยู่ของสัตว์โลหิตมาเก็บไว้ในผลึกนี้ วันหน้านายจะทะลวงสู่ผู้ใช้พลังขั้นสาม มันจะช่วยได้มาก”
จางเซียวอธิบาย
“หัวหน้าหน่วยจาง ไม่ใช้เองเหรอ?”
สวีอวี้แปลกใจ
ปกติตั้งแต่จางเอ้อร์ที่เฝ้าประตูเมือง ยันหลี่เจี้ย ทุกคนล้วนดีกับเขามาก แต่ส่วนใหญ่ก็แค่ปากว่าดูแล ไม่มีใครยื่นของมีค่าจริง ๆ แบบจางเซียวเลย
เขาไม่คิดว่านอกจากคุณครูจูแล้ว จางเซียวจะเห็นความสำคัญในตัวเขาถึงขั้นนี้
มิน่าท่าทีของหลี่เจี้ยถึงเปลี่ยนไป คงเป็นเพราะจางเซียวเอ่ยถึงเขาต่อหน้าหัวหน้าหน่วยในหน่วยป้องกันเมือง