"เที่ยงงั้นหรือ?"
สวีอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะเคยพบหลินเวยเวยเพียงครั้งเดียว แต่เขากลับจำเด็กสาวเงียบขรึมที่อายุน้อยกว่าเขาสองสามปี ผู้นี้ได้แม่นยำ
ทั้งคุณน้าหลินและหลินเวยเวย ต่างมีกลิ่นอายอ่อนโยน สื่อถึงการอบรมสั่งสอนที่ติดตัวมาแต่กำเนิด แม้แต่ลูกหลานของเจ้าของเหมืองใหญ่บางคน ก็ยังไม่มีความสงบนิ่งและผ่อนคลายจากภายในเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงพลเมืองทั่วไปเลย
"คุณน้าหลิน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ขอกลับไปถามที่โรงเรียนก่อน เผื่อมีใครสังเกตว่าเธอไปทางไหน"
สวีอวี้ปลอบประโลม หลินเวยเวยคงไม่ออกจากโรงเรียนโดยพลการ หากออกไปตอนเที่ยง ทางโรงเรียนย่อมมีบันทึกไว้
คุณน้าหลินพยักหน้า กลั้นน้ำตาที่คลอหน่วย กัดริมฝีปาก มองใบหน้าอ่อนเยาว์ของสวีอวี้ สุดท้ายก็พูดไม่ออกเพียงกลืนคำลงคอ
มองแผ่นหลังที่เดินจากไปของเธอ สวีอวี้ถอนหายใจในใจ ไม่ได้คิดจะตามไป
เขาสัมผัสได้ว่า ตัวตนของคุณน้าหลินและหลินเวยเวยไม่ธรรมดา กลิ่นอายสูงศักดิ์ที่ไม่แผ่ซ่าน ใช่ว่าครอบครัวธรรมดาจะหล่อหลอมออกมาได้
ความลับในตัวของพวกเธอ มิได้ดูเรียบง่ายเพียงผิวเผิน
ด้วยระดับฝีมือของเขา แค่ไปมีเรื่องกับตระกูลซ่างกวนที่ไม่มีรากฐานในหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ยังลำบากขนาดนี้ หากเข้าร่วมยุ่งเรื่องของสองแม่ลูกนี้โดยพลัน เกรงว่าจะนำภัยมาสู่ตัว