ซ่างกวนชิงเหยียนไม่ใช่คนโง่ เมื่อได้ยินอาจารย์เปลี่ยนคำเรียกจากคุณชายเป็นชื่อจริง ก็เข้าใจว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโกรธเกรี้ยว ใครจะรู้ว่าท่านผู้นั้นอาจยังแอบจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของตนอยู่ หากพลาดพลั้งไปอีกครั้งเดียว อาจต้องเจอกับการลงโทษที่รุนแรงกว่าเดิม
กว่าจะรอดพ้นจากฝูงหมาป่ามาได้ก็อ่อนล้าอยู่แล้ว ยังมาเจอเรื่องหนักหน่วงเช่นนี้อีก ถ้าโดนอีกครั้งเกรงว่าวิญญาณคงกระเด็นกระจัดกระจาย!
เขาหน้าซีด นิ่งหลับตาครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ส่ายหน้า "ฉัน... นอกจากไปหาหลิงซีคราวนั้นแล้ว เวลาที่เหลือก็แค่เดินเล่นไปมาในปราการ ไม่ได้ก่อเรื่องกับใครเลย"
"อาจารย์ก็รู้ว่าฉันมาที่นี่เพื่อหลิงซี ใจจดจ่ออยู่ที่เธอหมดแล้ว จะมีเวลาที่ไหนไปหาเรื่องคนอื่นเล่า?"
น้ำเสียงของเขาแฝงความน้อยอกน้อยใจเอาไว้ แม้จะคิดจนหัวแทบระเบิดก็นึกไม่ออกว่าตัวเองไปยั่วยุบุคคลใหญ่โตเช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
ส่วนสวีอวี้?
ขายเองว่าเป็นคนที่ตายไปแล้ว จึงไม่ได้คิดไปทางนั้นเลย
"ซูเทียนเจียว..."
ซ่างกวนซานเยว่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น เงียบไปครู่หนึ่งแล้วถาม "แกทำอะไรให้เธอไม่พอใจรึเปล่า?"
"ไม่พอใจ?"
แววตาซ่างกวนชิงเหยียนปรวนแปร ก่อนจะเอ่ยอย่างรำคาญใจ "อาจารย์ มันเป็นเรื่องระหว่างพวกเรา เธอปฏิเสธไม่ให้ฉันเข้ากลุ่ม ก็ต้องมีเหตุผลอื่นสิ"
ทันใดนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเขาเปลี่ยนไป "อาจารย์คงไม่คิดว่าหลิงซีไม่พอใจฉันหรอกนะ? ถึงเธอจะไม่พอใจ ก็ไม่ถึงขนาดต้องเชิญผู้นำเกรงขามมาขนาดนี้กระมัง?"