"ฟิ้ว!"
ลำแสงกระบี่แผ่พลังดั่งภูผาทลาย ฟาดฟันลงมาตรง ๆ ในจังหวะที่มันยังไม่ทันหลุดพ้นจากอาการแข็งทื่อ ก็ฟาดลงบนกะโหลกของมันอย่างแรง
แสงกระบี่แล่นผ่านกะโหลกในพริบตาดั่งผ้าขาดวิ่น เสียงแตกละเอียดกังวานขึ้น อสูรซากระดับห้าที่เพิ่งฮึดจะสู้กลับก่อนหน้านี้ ภายใต้การโจมตีร่วมของสองผู้แข็งแกร่งระดับห้า หัวก็ระเบิดออก ร่างมโหฬารทรุดฮวบลงกับพื้น
เหลยฮวนฮวนหดม่านตาลง กวาดตามองเงาร่างงามข้างกาย สายตาอดไม่ได้ที่จะฉายแววหวาดระแวง
การโจมตีครั้งนั้น เขาไม่ได้เก็บมือเลยแม้แต่น้อย
ทว่ากลับทำได้เพียงยิงเขาอสูรซากระดับห้าให้ปรากฏรอยร้าวสองสามเส้น ถึงขั้นเรียกว่าบาดเจ็บหนักก็ไม่ได้
สิ่งเดียวที่มีประโยชน์เห็นจะเป็นพลังอัสนีที่ทำให้คู่ต่อสู้ตกอยู่ในสภาวะแข็งทื่อชั่วขณะ
แต่กระบี่ของมู่ชิงชิงต่างหากที่เป็นถึงตายหมัดเดียวอย่างแท้จริง
อานุภาพนั้น กลับเจาะทะลวงการป้องกันของอีกฝ่ายได้ง่ายดาย ถึงขั้นสังหารได้ในกระบี่เดียว!
เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่า หากมู่ชิงชิงฟันกระบี่นั้นใส่เขา เขาจะรอดชีวิตหรือเปล่า
"ฝีมือพี่มู่ยังคงลึกล้ำมิอาจหยั่งถึงเช่นนี้"
จางเซียวสูดลมหายใจเย็นเฮือก
แม้จะคิดไว้แล้วว่ามู่ชิงชิงผู้ได้ชื่อว่าที่หนึ่งในรุ่นนั้น ฝีมือเกินกว่าที่ตนจะคาดเดา แต่การได้เห็นกระบี่อันเฉียบคมเพียงนี้กับตา ยังทำให้จิตใจเขาสั่นสะท้าน
"น้องจาง อย่าพูดไร้สาระ จำไว้ให้ดี นายติดหนี้ฉันหนึ่งแก่นสัตว์ระดับห้า"