ปลายสุดของช่องแคบหุบเขาเส้นหนึ่ง
เหลยฮวนฮวนหน้าเขียวคล้ำ ยังคงหวาดผวา เหลียวมองไปด้านหลัง
ภายในช่องทางฝั่งตรงข้าม เสียงคำรามเกรี้ยวกราดยังคงดังมา หุบเขาทั้งลูกสั่นสะเทือนรุนแรง ราวกับอสูรซากระดับห้าขั้นสูงสุดตัวน่ากลัวนั้น จะระเบิดเครื่องกีดขวางออกมาได้ทุกเมื่อ
เขาอยู่ในสภาพยับเยิน หน้าช้ำเขียวช้ำม่วง เสื้อผ้าขาดวิ่น เต็มไปด้วยรอยเลือด แต่นี่ก็เป็นบทสรุปที่ดีที่สุดแล้ว หากเขาไม่ทุ่มสุดตัวหนีเอาชีวิตรอด เกรงว่าคงจบชีวิตในปากอสูรไปแล้ว
เขารอดตายมาได้หวุดหวิด ไม่ทันได้สนใจดูอาการบาดเจ็บ รีบถอยออกไปโดยเร็ว กันไอ้สัตว์บ้าตัวนั้นตามมาอีก
เสียงกัมปนาทดังไม่หยุดอยู่ด้านหลัง อสูรซากระดับห้าขั้นสูงสุดตัวนั้นดูเหมือนสูญเสียสติไปสิ้นเชิง พุ่งชนเครื่องกีดขวางระหว่างหุบเขาอย่างบ้าคลั่ง
ต่อให้ออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความโกรธแค้นของอสูรซากตัวนั้น
เหลยฮวนฮวนคิดไปถึงว่าตัวเองต้องมารับเคราะห์แทนอย่างไม่มีเหตุผล ก็รู้สึกโกรธแค้นอัดอั้น กัดฟันกรอด อยากจะสับไอ้สัตว์ปีกขนฟูตัวนั้นเป็นเสี่ยง ๆ
เที่ยวนี้ ไม่เพียงไม่ได้ไขกระดูกเลือด แถมยังบาดเจ็บสาหัส ยังต้องเสียของรักษาชีวิตไปอีกสองชิ้น แม้แต่อาวุธก็ยังตกค้างอยู่บนหลังอสูรซากตัวนั้น ขาดทุนย่อยยับ!
สิ่งเดียวที่ยังดีคือ สุดท้ายเขาก็รอดชีวิตมาได้ ทุกสิ่งยังมีความหวัง
เขากัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด เร่งความเร็ว มุ่งไปยังทิศทางที่นัดกับลูกทีมไว้ เพิ่งมาถึงตีนเขา ก็เห็นผ้าคุ้นตาผูกอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง เป็นสัญลักษณ์ที่นัดกับพวกลูกทีมไว้นั่นเอง