"อาแซเซี่ย มีธุระอะไรหรือ?"
ไม่นานนัก การสื่อสารก็เชื่อมต่อ เสียงเย็นเยียบดังออกมา
"ไอ้หนูนายพามาคราวก่อนมีเรื่องอยากพบเธอ"
อาแซเซี่ยพูดตรงๆ
ปลายสายนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบตกลงทันที: "ให้เขามาได้เลย ฉันจะรออยู่ที่หน้าประตูสถาบัน"
วางสายสื่อสาร สวีอวี้กล่าวขอบคุณแล้วเตรียมตัวออกไป
"เดี๋ยวก่อน"
อาแซเซี่ยเอ่ยขึ้นกระทันหัน แววตากวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
ก่อนมาหลุมหลบภัยหมายเลข 83 เขาเคยได้ยินชื่อสวีอวี้จากเซี่ยหลิวอวิ๋น ว่ากันว่าเซี่ยซื่อยกย่องคนผู้นี้อย่างเต็มที่ มองว่าในภายภาคหน้าจะต้องเป็นใหญ่ และยังเอามาเปรียบกับตัวเขาด้วย
ตัวเขาเองหาได้รังเกียจที่ถูกใช้เป็นเป้าหมายในการเปรียบเทียบไม่ ทว่าเซี่ยหลิวอวิ๋นกำชับไว้แล้ว ห้ามให้เซี่ยซื่อทำอะไรตามอำเภอใจ
"ฉันได้ยินเซี่ยซื่อพูดถึงเธอบ่อยๆ ว่าเธอมีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม ทั้งยังรู้จักอดทนอดกลั้น ไม่เหมือนพวกฉัน ที่คอยแต่จะเอาชนะคะคาน"
อาแซเซี่ยมีรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับให้ความรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง
"น่าจะเป็นตอนที่พวกเราร่วมภารกิจกัน ฉันพยายามปกป้องจนตัวตาย พี่เซี่ยเป็นคนใจร้อนตามอารมณ์ จึงโอเว่อร์เกินจริงไป"
สวีอวี้ตอบกลับอย่างนอบน้อม แต่ก็ไม่เคารพเกินเหตุ
อาแซเซี่ยส่ายหน้า แววตาคล้ายมีแสงประกาย: "ถึงเซี่ยซื่อจะเอาแต่ใจอยู่บ้าง แต่ในเรื่องแบบนี้ เขาก็รู้จักยับยั้งชั่งใจ"
"ฉันเป็นแค่นักล่าสัตว์ธรรมดาๆ ไม่สมควรได้รับคำชมเช่นนี้"