ยามราตรี
เมื่อเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของอสูรซากค่อยๆ จางหายไป เหล่าผู้อยู่อาศัยจำนวนมากจึงกล้าโผล่หัวออกมาจากที่พักอย่างระมัดระวัง มองไปยังแนวกำแพงปราการ
เมื่อเห็นกำแพงที่พังทลายนั้น หัวใจก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าคลื่นอสูรจะน่ากลัวถึงเพียงไหน ถึงได้ทำลายกำแพงที่สร้างจากเหล็กกล้าให้เสียหายย่อยยับได้ขนาดนี้
และแม้หมอกโลหิตจะค่อยๆ สลายไปแล้ว แต่ทั่วทั้งปราการก็ยังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ยากจะจางหายในเวลาอันสั้น เห็นได้ชัดว่า ความโหดร้ายของคลื่นอสูรครั้งนี้เกินกว่าที่พวกเขาจะคาดคิด
อาคารส่วนใหญ่ในปราการยังคงสภาพสมบูรณ์ ความเสียหายหลักๆ กระจุกตัวอยู่ใต้กำแพงด้านตะวันออก
ในยามที่แนวป้องกันตกอยู่ในความสิ้นหวัง มีอสูรซากบางตัวหล่นลงมาจากด้านบนของกำแพง แม้ส่วนใหญ่จะกระแทกพื้นเละเป็นเนื้อบด แต่ก็มีบ้างที่ดิ้นรนหลังตกถึงพื้น แล้วพุ่งเข้าไปทำลายอาคารใกล้เคียงอย่างบ้าคลั่ง ทำให้มีผู้เสียชีวิตหลายร้อยคน ส่วนใหญ่เป็นผู้ลี้ภัยที่ถูกจัดให้อยู่ใกล้กำแพง
บ้านตระกูลสวี
"แม่ พี่ชายพวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม?"
สวีเยว่กำชุดของแม่สวีแน่นด้วยมือน้อยๆ เสียงสั่น
เสียงครึกโครมในตอนกลางวัน พวกเธอได้ยินชัดเจน น่าสะพรึงยิ่งกว่าตอนอยู่เขตนอกเสียอีก โดยเฉพาะเสียงคำรามของสัตว์โลหิต ราวกับทะลุผ่านกำแพงเข้ามาถาโถมวิญญาณ ทำให้หัวใจหวาดกลัว