"อสูรซากระดับสองสองตัวนี้ เธอก็เป็นคนฆ่า?"
หลี่เจี้ยจ้องมองใบหน้าของสวีอวี้ด้วยแววตาจริงจัง สีหน้าเคร่งเครียด กดเสียงต่ำถาม
"อืม พวกมันสู้กันเอง ฉันบังเอิญไปพบเข้า"
สวีอวี้พยักหน้า กล่าว
ได้ยินดังนั้น ทหารองครักษ์สองนายจึงกระจ่างแก่ใจ ทว่าภายในใจก็แอบชื่นชมความกล้าของสวีอวี้
นั่นมันอสูรซากระดับสองนะ ถึงพวกมันสู้กันจนบาดเจ็บทั้งคู่ ผู้ใช้พลังธรรมดาก็ไม่กล้าเข้าใกล้โดยง่าย
"เธอ...โชคดีจริง ๆ"
หลี่เจี้ยสูดลมหายใจลึก สุดท้ายก็ไม่กล่าวคำเคลือบแคลง
ในฐานะผู้ใช้พลังขั้นสาม เขาไม่ใช่คนโง่ ย่อมรู้ดีแก่ใจว่าที่ไหนจะมีโชคดีปานนั้น?
อีกอย่าง ที่สวีอวี้บอกว่าจะสังเกตการณ์อยู่ริมแดนร้างเพื่อเตือนภัยไม่ใช่หรือ?
แล้วเขาจะพล่ามไปถึงถิ่นอสูรซากระดับสองได้อย่างไร?
ในสายตาของเขา เรื่องนี้ไม่เรียบง่ายเหมือนที่สวีอวี้พูดกลั้วผ่านแน่ เพียงแต่ฝ่ายหลังไม่ยอมพูด เขาก็ไม่สะดวกถามเซ้าซี้
"ฉันก็คิดเช่นนั้น"
สวีอวี้ยิ้ม ถามจริงจัง "หัวหน้าหลี่ เรื่องค่าตอบแทน..."
"ฉันจะบอกหัวหน้าหน่วยจางตามจริง"
หลี่เจี้ยนิ่งคิดครู่หนึ่ง กล่าว "แต่ว่า หัวหน้าหน่วยจางรักผู้มีความสามารถเสมอมา ขอเพียงเธอทำภารกิจกับกองทหารรักษาเมืองมากขึ้น ค่าตอบแทนย่อมไม่ขาดของเธอ"
สกุลเหลียงกับนักล่าสัตว์นั้นไม่ถูกกัน นั่นก็เป็นเรื่องช่วงชิงระหว่างชนชั้นเบื้องบน ผู้ปฏิบัติงานระดับล่างอย่างพวกเขา นอกจากทำตามคำสั่งเบื้องบนแล้ว ก็พอมีความคิดของตนบ้าง ถึงจะมีอคติกับนักล่าสัตว์ ก็ไม่ถึงกับเห็นหน้ากันแล้วเป็นคู่อาฆาตเช่นศัตรู
ยิ่งกว่านั้น เขาและจางเซียวต่างเล็งเห็นศักยภาพในตัวสวีอวี้ มีใจดึงตัวเข้าเป็นพวก
"ขอบคุณหัวหน้าหลี่"
สวีอวี้ยกมือคารวะ ภายในใจก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม เขาเข้าใจดีว่าการค้าแบบนี้ทำยืดยาวไม่ได้ กองทหารรักษาเมืองไม่ใช่คนโง่ให้หลอกสักหน่อย หนึ่งสองครั้งยังว่า แต่บ่อยเข้า หากไร้ซากอสูรซาก พวกเขาก็ไม่ยินดีควักกระเป๋า
"ได้ละ ไม่มีอะไรเธอก็ไปก่อนเถิด"
หลี่เจี้ยโบกมือ ส่งสัญญาณ
ซากอสูรซากระดับหนึ่งพวกนั้น ให้คนลากไปแล้ว ส่วนซากแหลกเหลวพวกนี้ พวกเขาไม่กี่คนเก็บกวาดหน่อยก็ขนกลับได้