ไม่ต้องให้สวีอวี้เอ่ยเตือน นกสีชาดก็กระพือปีกสองข้าง เปลวไฟสีแดงทองรวมตัวอีกครั้ง พุ่งทะยานผ่านท้องฟ้าดุจดาวตก โจมตีบาดแผลที่ขาหลังของอสูรซากจระเข้ยักษ์อย่างแม่นยำ
เปลวไฟสีแดงทองปะทะเข้ากับรอยฉีกที่ขาหลังของอสูรซากจระเข้ยักษ์อย่างจัง พลังงานร้อนแรงระเบิดออก เผาเถาวัลย์ที่พันขามันไปพร้อมกับเลือดเนื้อจนวอด
อสูรซากจระเข้ยักษ์คำรามด้วยความเจ็บปวด ขาหลังทรุดลงทันที ร่างมหึมาเซถลา แรงขับเคลื่อนถูกสกัด
มันหันกลับมาคำรามด้วยความโกรธ ปากกว้างราวอ่างเลือดมีควันดำพวยพุ่ง แม้จะเป็นราวกับธนูหมดแรง แต่ไออำมหิตยังคงน่าหวาดหวั่น
“กรี๊ด!”
นกสีชาดโจมตีสำเร็จก็ไม่ติดพัน ร่างวาบไหวแล้วทะยานขึ้นสูงดุจสายฟ้าสีแดงทอง หลบเลี่ยงการโต้กลับอันเปี่ยมโทสะของอสูรซากจระเข้ยักษ์
“ฟิ้ว!”
ขณะที่อสูรซากจระเข้ยักษ์สนใจนกสีชาด สวีอวี้ไม่รู้ตัวว่าปีนขึ้นต้นไม้โบราณหนาทึบตั้งแต่เมื่อใด ร่างพุ่งทะยานออก คมดาบดุดันฟาดฟันลงกลางกระหม่อมอสูรซากจระเข้ยักษ์อย่างแรง
เนื้อนูนระเบิดตามคมดาบ เลือดดำกระเซ็นกระจัดกระจาย อสูรซากจระเข้ยักษ์ส่งเสียงร้องโหยหวนสะเทือนฟ้า ไม่ทันได้โต้กลับ สวีอวี้ฉวยจังหวะหลังจากฟัน ถีบตัวลอยละลิ่วลงบนโขดหินห่างออกไปหลายจ้างอย่างมั่นคง
คนหนึ่งและนกหนึ่งไม่ต้องแลกเปลี่ยนคำพูดอันใด แต่กลับประสานใจตรงกัน ดั่งรู้ใจ ประสานงานเข้ากันดีเยี่ยม