"แม่ครับ วันนี้ผมเจอคนรู้จักสองสามคน เลยคุยกันนานหน่อย ถึงกลับดึก"
เมื่อเห็นแม่เป็นห่วง สวีอวี้ก็เพียงยิ้มบางๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง "จริงสิ ผมเหมือนเห็นป้าจาง เพื่อนบ้านเก่าเรา พวกเขาก็ย้ายเข้ามาในปราการแล้ว"
"จริงเหรอ เจอที่ไหน"
แม่สวีตาเป็นประกาย ความสนใจถูกเบี่ยงเบนไปทันที
ตอนอยู่เขต 11 แม้ต้องระวังสัตว์อสูรกลายพันธุ์และน้ำใจคนตลอดเวลา แต่สุดท้ายก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมาเกือบครึ่งชีวิต ยังมีคนคุ้นเคยและเรื่องราวที่ทำให้เธอห่วงใย
ป้าจางที่สวีอวี้พูดถึง เป็นหญิงวัยกลางคนตรงซอยข้างบ้าน ครอบครัวเธอกับบ้านตระกูลสวีก็ไม่ต่างกัน ต่างรัดเข็มขัด หวังเลี้ยงลูกสักคนให้ได้ดี
เพราะไปเขตเพาะปลูกด้วยกันบ่อยๆ นานเข้าเลยสนิทกับแม่สวี แถมยังเคยรอดชีวิตจากการโจมตีของสัตว์อสูรกลายพันธุ์ด้วยกันมาแล้ว
ก็เพราะความสัมพันธ์ชั้นนี้ ทำให้สองครอบครัวสนิทกันมากขึ้นนิดหน่อย
"อย่าสร้างปัญหาให้ลูกเลย"
พ่อสวีเอ่ยเตือนเบาๆ โดนแม่สวีถลึงตาใส่ เลยเงียบ ก้มหน้ากลับไป
"ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรหรอกครับ ตอนนี้พวกผู้ลี้ภัยในเขตนอกที่ยังรอดชีวิต ส่วนใหญ่ถูกจัดให้อยู่โซนใกล้กำแพงเมืองที่สุดของปราการ ครอบครัวป้าจางก็อยู่แถวตึกเทานั่นแหละ"
สวีอวี้ส่ายหัวพลางยิ้ม
พลเมืองส่วนใหญ่ของปราการ ล้วนหวาดระแวงอย่างหนักต่อการหลั่งไหลเข้ามาของผู้ลี้ภัย ถึงขั้นไม่ปิดบังความรังเกียจ แต่นี่เป็นการตัดสินใจของกองทหารรักษาเมือง ต่อให้เป็นพลเมืองก็ได้แต่ยอมรับ