"ยังมีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีก็กลับไปฝึกต่อเถอะ"
สวีอวี้ยืนขวางประตูแล้วถาม
ด้านหลัง แม่สวีตำหนิด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ โอ้ย เด็กคนนี้ พูดจาแบบนี้ได้ยังไง!
ช่วงนี้หล่อนรู้สึกว่าชีวิตมีความหวังมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะยังคงอยู่อย่างแร้นแค้น แต่เมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวในเขตคนลี้ภัย ที่มีบ้างอดบ้างก็ดีกว่ากันมาก
ที่สำคัญคือ ลูกชายของหล่อนเก่งขึ้นทุกวัน เพียงแต่ซื่อบื้อไปหน่อย สาวดีๆ หลายคนเดินผ่านหน้าไปมา ก็ไม่ยอมมองสักครั้ง
นี่ไง มีหญิงสาวที่ดูน่ารักน่าเอ็นดูมาอีกแล้ว แต่ลูกชายตัวเองกลับทำหน้าบึ้งไล่กลับ อยากจะดึงหูไปสั่งสอนเสียจริง
สมัยก่อนตอนอยู่ในเขตคนลี้ภัย จะหาภรรยาสักคน ฝ่ายหญิงต้องดูว่าทำงานเป็นไหม ร่างกายแข็งแรงพอหรือเปล่า ปกป้องครอบครัวได้แค่ไหน
ตอนนี้ชีวิตดีขึ้นแล้ว ยิ่งต้องรู้จักรักษาโอกาสดีๆ แบบนี้ไว้
"เข้ามานั่งข้างในก่อนเร็ว เด็กคนนี้ไม่รู้จักมารยาท แม่หนู อย่าไปถือสาเขาเลย"
แม่สวีทำท่าทางอบอุ่นใจดี สมัยก่อน เวลาเจอสาวแต่งตัวดี มีบุคลิกสูงส่งแบบนี้ หล่อนไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับเขาสักคำ กลัวจะทำให้คนอื่นขุ่นเคือง
แต่ตอนนี้ ลูกชายยิ่งเก่งขึ้น หล่อนก็ค่อยๆ มีความมั่นใจมากขึ้น
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน...ยังมีภารกิจ ต้องกลับไปที่สถาบันเดี๋ยวนี้"
เซี่ยฟางมองเห็นความรำคาญของสวีอวี้ ถอนหายใจเบาๆ ในใจ รอยยิ้มของหล่อนดูฝืนๆ "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ไม่รบกวนแล้ว"
หล่อนหมุนตัวจากไป หล่อนไม่เข้าใจจริงๆ โควตาพิเศษนี้มีค่ามากเพียงใดสำหรับคนหนุ่มในกลุ่มอำนาจต่างๆ ความหวังดีของตัวเอง เหตุใดเจ้าหมอนี่ถึงไม่ยอมรับ?