“เมื่อก่อนเหลือแต้มพลังงานอยู่แปดหมื่น ต่อสู้ครั้งนี้ใช้ไปประมาณหกหมื่น...”
สวีอวี้พึมพำเบา ๆ รูม่านตาหดเกร็ง อสูรซากจระเข้ยักษ์ตัวนี้ให้แต้มพลังงานเขาถึงหนึ่งแสนเก้าหมื่น!
และนี่เป็นเพียงแก่นแท้ของเลือดเนื้อที่เปลี่ยนรูป ส่วนแก่นสัตว์ที่เขาโยนเข้าไปในมิติชีพของตัว เกรงว่าจะให้พลังงานไม่น้อยเช่นกัน
สวีอวี้สูดลมหายใจลึก แม้อสูรซากจระเข้ยักษ์ตัวนี้จะเปลืองแรงเขาไปมาก แต่ผลตอบแทนเกินคาด เทียบเท่ากับการล่าสัปดาห์ครึ่งที่ผ่านมา
เขาชายตามองข้าง ๆ ซากศพที่เคยผอมแห้งตอนนี้ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านดำเต็มพื้น เหลือแต่กระดูกบางส่วน
แม้เพราะพลังชีวิตเสื่อมถอย เลือดเนื้อจึงห่างไกลจากตอนจุดสูงสุด แต่กระดูกที่เหลือกลับไม่ถูกทำลายในเปลวไฟของนกสีชาด ดูแล้วร่างของอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ไม่แปลกที่ฝ่ามือเดียวสะบั้นดาบยาวเขาจนหัก และทำให้เขาบาดเจ็บหนัก
หากอีกฝ่ายอยู่ในช่วงเต็มกำลัง ฝ่ามือนั้นคงตบเขาเป็นเนื้อบดแล้ว!
“หืม?”
สวีอวี้รูม่านตาหรี่ลง จู่ ๆ ก็พบว่าในกองกระดูกไหม้ดำมีแสงสีแดงเข้มวาบขึ้น เขาใช้เขี้ยวสัตว์เขี่ยกระดูกดำที่แตกละเอียดออก ผลึกสีแดงเข้มก้อนหนึ่งปรากฏเด่นชัด
“นี่อะไร?”
สวีอวี้ใจสั่น พลังจิตห่อหุ้มผลึกก้อนนั้นค่อย ๆ ลอยขึ้น ผลึกขนาดแค่สองนิ้ว กลับหนักหลายสิบชั่ง
แต่น้ำหนักเท่านี้สำหรับเขาไม่เป็นปัญหาเลย ฝ่ามือกำ ผลึกสีแดงถูกเขากำไว้ในมือ สัมผัสเย็นเฉียบ และที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือสิ่งที่เรียกว่าผลึกนี้กลับคล้ายแผ่นป้ายประจำตัว ด้านหน้าสลักคำว่า “เลือด” ด้านหลังสลักเส้นตั้งสามเส้น