ซูหลิงซีอยู่ในห้อง แต่ใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด
นั่นมันอะไร?
อสูรซากงั้นหรือ?
เป็นไปไม่ได้ แม้จะมีประสบการณ์ล้ำลึกอย่างซูหลิงซี ก็ไม่เคยพบเห็นอสูรซากที่เปี่ยมจิตวิญญาณถึงเพียงนี้ อสูรซากระดับราชันที่มีสติปัญญาเฉียบคม ยังเทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ภายใต้การตรวจสอบด้วยพลังจิตเมื่อครู่ จิ้งจอกหิมะที่ดูเปราะบางทำอะไรใครไม่ได้ตัวนั้น กลิ่นอายบนร่างกลับน่าสะพรึงกลัวจนผิดธรรมดา ล้ำลึกกว่าปรมาจารย์เจ็ดขอบเขตเสียอีก!
ถ้าหล่อนไม่รีบถอนจิตสำรวจกลับมา เกรงว่าแค่ความคิดชั่ววูบของอีกฝ่าย ก็คงบดขยี้เส้นพลังจิตเล็กๆ นั้นให้กลายเป็นผุยผงไปแล้ว
เจ้าสิ่งนี้ เหตุใดถึงปรากฏในที่มั่น? และยังนอนเข้าหาสวีอวี้อย่างยินยอมพร้อมใจอีก?
หากไม่ใช่เพราะข้างนอกยังสงบเงียบ แม้แต่เสียงกรนของเซี่ยซื่อก็ยังดังชัดเจน หล่อนคงจะคิดว่าที่มั่นนี้ถูกบุกรุกแล้วเป็นแน่
"นี่..."
สวีอวี้เองก็รู้สึกถึงคลื่นพลังจิตของซูหลิงซีเช่นกัน ได้แต่ยิ้มขื่น
เห็นได้ชัด ซูหลิงซีก็ค้นพบว่ามีจิ้งจอกขาวสามหางอยู่ด้วย เพียงแต่ เธอคงสัมผัสได้ถึงความพิเศษของมันนั่นเอง ถึงไม่ผลีผลามแสดงตัวออกมา
แล้วหลังจากนี้ เขาจะอธิบายกับเธอยังไงดี?
จะให้เธอฟังว่า จิ้งจอกขาวสามหางมันอยากให้เขาลูบขน มันถึงได้ตามหาเขาจากร้อยลี้ จนมาถึงที่มั่นเนี่ยนะ?
ตอนนี้ จิ้งจอกขาวสามหางเอียงหัวมองเขา ดวงตาจิ้งจอกใสแจ๋วจ้องเขม็งด้วยความสงสัย ดูท่ามันคงไม่เข้าใจ สองครั้งก่อนเราทำการค้าขายกันราบรื่นดีไม่ใช่หรือ?
ครั้งนี้ทำไมถึงลังเลล่ะ?
ลูกกระเดือกสวีอวี้ขยับเล็กน้อย เขามองกลีบบัวหิมะสองกลีบที่ลอยอยู่ตรงหน้า สุดท้ายก็ไม่อาจหาข้ออ้างปฏิเสธได้ ในใจถอนหายใจอย่างเงียบงัน แล้วหยิบกล่องหยกออกมา เก็บกลีบบัวหิมะไว้ พลางยื่นมือออกไป ลูบไปตามขนของจิ้งจอกหิมะสามหางเบาๆ
"หึ่ง.."
ขณะฝ่ามือสวีอวี้แตะลง กระแสวิญญาณค่อยๆ ไหลผ่านใจกลางฝ่ามือเข้าสู่ร่างของจิ้งจอกหิมะสามหาง
ดวงตาจิ้งจอกที่หรี่ปรือของมันค่อยๆ ปิดลง เผยท่าทีเสวยสุข ขนสีขาวโพลนทั้งตัวสั่นระริกเบาๆ เส้นขนทุกเส้นเปล่งประกายเรืองรองจางๆ