ใจกลางปราการ คฤหาสน์คล้ายจวนสวนแห่งหนึ่งสว่างไสวด้วยแสงไฟ
นอกห้องลับ มีเงาร่างหลายคนยืนอยู่ แม้พวกเขาจะไม่ได้พกอาวุธครบมือ แต่ไอพลังที่แผ่ออกกลับกดดันยิ่งกว่าทหารติดอาวุธครบครันเสียอีก
“ยังสืบไม่ได้หรือ?”
หยางเฉิงเจ๋อยืนอยู่หน้าสุด น้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“เรียนอาจารย์หยาง พวกเราตรวจสอบรายชื่อที่เข้าเกณฑ์ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาแล้ว ไม่พบผู้ใดเคยไปยังพื้นที่นั้น”
ชายคนหนึ่งก้าวขึ้นหน้า ยื่นรายชื่อพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
“โง่! สอบสวนกันโจ่งแจ้งแบบนี้ ใครจะไม่รู้จุดประสงค์ของพวกเธอ ต่อให้มีคนฉกฉวยโอกาสไป เขาจะยอมรับหรือ?”
หยางเฉิงเจ๋อหน้าดำคร่ำเคร่ง เอ่ยเสียงเย็น
เมื่อถูกดุด่า ชายผู้นั้นก้มศีรษะ ไม่กล้าเถียงแม้สักคำ
“ควบคุมตัวทุกคนที่เข้าเกณฑ์ ไม่ว่าเบื้องหลังเขาจะเป็นกลุ่มอำนาจใด กล้าช่วงชิงของของคุณชายน้อยเหลียงในเขตหลุมหลบภัยหมายเลข 83 ต้องให้เขาคายออกมาเป็นสองเท่า!”
ได้ยินคำนี้ สีหน้าชายผู้นั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย
แม้หลุมหลบภัยหมายเลข 83 จะนำโดยสกุลเหลียง แต่กลุ่มอำนาจต่างๆ ก็มีสิทธิมีเสียงไม่น้อย หากทำตามที่หยางเฉิงเจ๋อสั่ง จะต้องก่อความปั่นป่วนแน่
“อย่างไร เธอกำลังตั้งคำถามฉัน?”
หยางเฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว แรงกดดันมหาศาลแผ่ครอบคลุมทั่วบริเวณในพริบตา
คนรอบข้างพลันหายใจติดขัด รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ชายด้านหน้าถึงกับหน้าซีด เหงื่อเย็นซึมออกมา รีบก้มศีรษะเอ่ยว่า “ไม่… ไม่กล้า”
“หึ เรื่องนี้เกี่ยวว่าคุณชายน้อยจะทะลวงขอบเขตได้หรือไม่ ปล่อยให้ละเลยไม่ได้แม้แต่น้อย กลุ่มอำนาจใดกล้าขัดขวาง เมื่อคลื่นอสูรมาถึง ก็ให้พวกมันไปต้านที่เขตนอกปราการ ฉันจะดูว่าพวกมันกล้าดีอย่างไร”
หยางเฉิงเจ๋อส่งเสียงเย็น แรงกดดันสะกดจิตใจนั้นจึงค่อยจางหาย
ชั่วระยะเพียงไม่กี่ลมหายใจ ทุกคนกลับรู้สึกราวกับผ่านศึกความเป็นความตาย แรงกดดันจากผู้ใช้พลังจิต แม้แต่ผู้แข็งแกร่งอย่างพวกเขาก็ยากจะทานทน
คนรอบข้างรีบถอยออกไป เหลือเพียงชายวัยกลางคนหน้าตาดูอาวุโสสองคนยังยืนอยู่ที่เดิม
“อาจารย์หยาง ของสิ่งนั้นคงไม่มีใครใช้ไปแล้วกระมัง?”