สวีอวี้ดวงตาฉายแวบหนึ่ง ในใจเข้าใจแจ่มแจ้ง ผู้ใช้พลังธรรมดาถึงแม้จะกินเนื้ออสูรซากเข้าไป ร่างกายก็ไม่อาจดูดซึมแก่นแท้ได้รวดเร็วเช่นนั้น กลับต้องใช้เวลาย่อยนาน
แมวเจ็ดกับโจวซานสบตากัน ต่างเห็นแววความดีใจที่รอดตายและความซาบซึ้งต่อสวีอวี้
พวกเขารู้ดีว่า หากไม่ใช่สวีอวี้ยื่นมือช่วยชีวิต ตอนนี้พวกเขาคงกลายเป็นอาหารในท้องอสูรซากไปแล้ว
หลังพักจนมีแรงขึ้นบ้าง แมวเจ็ดฉีกผ้าสองสามผืน ใช้พันแผลให้โจวซานอย่างง่าย ๆ
สีหน้าของทั้งคู่ดูไม่ได้ แต่ความรู้สึกอิ่มจากเนื้ออสูรซากทำให้ความหวังจะมีชีวิตรอดในตัวพวกเขาลุกโชนขึ้นมา
“ตามฉันมา”
สวีอวี้เดินนำหน้า ฝีเท้าหนักแน่นและแผ่วเบา แววตาคมกราดกวาดมองโดยรอบ
เมื่อเห็นดังนั้น แมวเจ็ดกับโจวซานรีบตามติดทันที ไม่กล้าช้าแม้ครึ่งก้าว พวกเขารู้ว่า ทางเดียวที่จะมีชีวิตกลับไปได้คือเดินตามหลังสวีอวี้
ไม่นาน ทั้งสามเดินเลียบไปตามเส้นทางขรุขระหลายลี้ ด้านหน้าก็มีเสียงคำรามทุ้มต่ำของอสูรดังมา
สวีอวี้หันมอง เห็นรถบรรทุกคันหนึ่งจอดอยู่บนทางดินไกลออกไป ตัวรถเต็มไปด้วยรอยข่วน ประตูเปิดอ้า รอบ ๆ มีศพสองศพสภาพแหลกเหลวนอนอยู่
เห็นได้ชัดว่า รถบรรทุกวิ่งไปได้ไม่ไกล ก็ถูกอสูรซากตามทัน คนบนรถหนีตายกระเจิง สองคนนี้ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ระหว่างทางหนี
“สองคนนี้เป็นผู้มีพรสวรรค์จากสถาบันยุทธ์หรือ?”
แมวเจ็ดหมอบอยู่หลังต้นไม้ มองศพนั้น จากเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น พอจะจำได้ว่าเป็นเสื้อคลุมสีฟ้าที่เป็นสัญลักษณ์ของสถาบันยุทธ์
ในใจพวกเขาพลันรู้สึกเยือกเย็น แม้แต่ผู้มีพรสวรรค์จากสถาบันยุทธ์ก็ยังหนีไม่รอด ฝูงอสูรซากที่ตามล่ามานั้นแข็งแกร่งเพียงใดกัน?
ห่างออกไป มีเสียงเครื่องยนต์กับเสียงปืนประปรายดังแว่วมา ปนกับเสียงคำรามของอสูรซาก
“อย่าเข้าใกล้ทางดินมาก”
สวีอวี้ตั้งสติเงี่ยหูฟัง ตัดสินได้แล้วว่าคนที่เหลือของสองกลุ่มด้านหน้าน่าจะรวมตัวกันแล้ว กำลังต่อสู้กับอสูรซากที่ไล่ตามไป
เวลานี้ หากเดินตามทางดินต่อ จะต้องถูกดึงเข้าไปในการต่อสู้นั้นแน่