"ใครน่ะ?"
ผู้อาวุโสห้าสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วถามอย่างช้าๆ
"จากที่เราสืบมา เป็นผู้ใช้พลังระดับห้าคนหนึ่งชื่อจางเซียว"
คนคนนั้นไม่กล้าเงยหน้ามองผู้อาวุโสห้าตรงๆ ตอบด้วยน้ำเสียงเคารพ
"จางเซียว? ระดับห้า?"
ผู้อาวุโสห้าคิดว่าตัวเองฟังผิด ชื่อนี้เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าผู้ใช้พลังระดับห้าต้อยต่ำ มีความกล้าที่ไหน ถึงได้กล้าสืบเรื่องของตระกูลหลิน?
"พี่ห้า ผมพอจำจางเซียวได้บ้างนะ เป็นผู้นำหน่วยเล็กๆ ใต้บังคับบัญชาของสามกงจื่อสกุลเหลียง"
ชายชราข้างๆ อธิบายเสียงต่ำ
"เฮอะ เบื่อจะมีชีวิตอยู่จริงๆ"
ผู้อาวุโสห้าหัวเราะเย็นชา ไม่สนใจจะไปใส่ใจ
ผู้แข็งแกร่งระดับห้าต้อยต่ำ ในสายตาเขาไม่ต่างจากมด หากที่นี่ยังอยู่ใต้การควบคุมของสกุลเหลียง เขาอาจคิดมากหน่อย แต่ตอนนี้ อำนาจสกุลเหลียงใกล้สูญสิ้นแล้ว แม้แต่คุณหนูรองก็ยังพ่ายแพ้ต่อหน้าปรมาจารย์สูงสุด ไม่ควรค่าให้เขาเก็บมาใส่ใจ
หลินหร่านที่ปากประตูห้องโถงหรี่ตาลงเป็นประกาย มีความเป็นไปได้หนึ่งแวบผ่านสมอง
คงไม่ใช่พี่น้องตระกูลสวีฝากจางเซียวให้ทำธุระให้นะ?
โทษตัวเองที่เมื่อวานร้อนรนเกินไป แสดงออกชัดเจนต่อหน้าสวีอวี้เกินไป ถึงทำให้เขากังวลเช่นนี้
แต่เธอก็ไม่คิดว่า สองพี่น้องจากครอบครัวพลเมือง ถึงกับกล้าสืบข่าวของตระกูลหลิน
และสถานการณ์ก็เห็นได้ชัด จางเซียวคงสืบข่าวที่มีประโยชน์อะไรไม่ได้ สุดท้ายตัวเองกลับจะเปิดเผยตัวเสียเอง
"ลงไปได้"
ชายชราคนหนึ่งโบกมือ ไม่ได้พูดอะไรมาก
ผู้แข็งแกร่งระดับห้าต้อยต่ำ ยังไม่ควรค่าให้พวกเขาต้องเสียแรงคิดไปครึ่งส่วน คนใต้บังคับบัญชาจะจัดการให้เรียบร้อยเอง
"หลินหร่าน เธอก็กลับไปเถอะ ในเมื่อตั้งใจจะถอนตัวจากตระกูล ต่อไปก็อย่าได้ย่างกรายเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลหลินอีกครึ่งก้าว มิเช่นนั้น เธอก็อย่าคิดจะจากไปอีกเลย"
ผู้อาวุโสห้ากวาดตามองหลินหร่านครั้งหนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างเรียบๆ
เมื่อได้ยินคำนี้ ชายชราสองคนในห้องโถงหลักสบตากัน ในแววตามีประกายประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
ด้วยนิสัยของผู้อาวุโสห้า หากมีใครกล้าท้าทายอำนาจของตระกูลหลิน ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ก็ไม่มีวันให้อภัยง่ายๆ เช่นนี้