ด้านข้าง เจียงฮ่าวเห็นเย่เฟิงอู่ทำตัวไม่ถูก จึงรีบยิ้มประจบแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ เกาเหอตายสมควรแล้ว ต่อให้พี่อู่ไม่ลงมือ ผมก็จะสับมันเป็นแปดชิ้นด้วยตัวเอง”
ฉินชิงหานหวาดกลัวอยู่ในใจ คนพวกนี้ล้วนเป็นอาชญากรที่ไม่กลัวตาย โดยเฉพาะไอสังหารบนตัวเย่เฟิงอู่ที่รุนแรงเป็นพิเศษ
สิ่งที่เธอกังวลก็คือ คนพวกนี้จะปล่อยเธอไปหรือไม่
ปัง~~!
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกถีบเปิดอย่างรุนแรง จากนั้นหญิงสาวที่ถือปืนไว้ในมือทั้งสองข้างก็พุ่งเข้ามา
ผู้ที่มาถึงคือเฉินหนาน เดิมทีเธอก็มีรูปร่างเย้ายวนอยู่แล้ว ยิ่งสวมชุดยีนส์รัดรูปทั้งชุด ก็ยิ่งเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน จนผู้คนอดเลือดลมพลุ่งพล่านไม่ได้
เฉินหนานชี้ปากกระบอกปืนไปยังทุกคนในห้อง แล้วตะโกนว่า “ทุกคนห้ามขยับ ฉันเป็นตำรวจ”
ทันทีที่ประตูห้องถูกถีบเปิด เจียงฮ่าวกับหลี่โก่วและพรรคพวกอีกเจ็ดแปดคนก็ขมวดคิ้วแล้ว ครั้นได้ยินว่าหญิงสาวรูปร่างเย้ายวนและหน้าตาสะสวยคนนี้เป็นตำรวจ
สายตาของทุกคนก็พลันเย็นชาและอำมหิตยิ่งกว่าเดิม
เย่เฟิงอู่เองก็มองเฉินหนานด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้โผล่มาได้อย่างไร
เฉินหนานยกปืนขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เมื่อเห็นว่าฉินชิงหานปลอดภัยดี เธอจึงค่อยโล่งอก ทว่าเมื่อเห็นเกาเหอที่ถูกตอกติดผนังและมีสภาพศพน่าสยดสยอง
สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที มีคนตายแล้ว
เดิมทีเธอกำลังออกกำลังกายอยู่ที่บ้าน จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความขอความช่วยเหลือจากฉินชิงหาน จึงรีบร้อนมาที่โรงแรมเฟิงเฮ่า แต่สถานการณ์ตรงหน้ากลับเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้อย่างชัดเจน
เจียงฮ่าวอาจไม่รู้จักเฉินหนาน แต่เฉินหนานแอบสืบเรื่องของเจียงฮ่าวมานานแล้ว จึงรู้จักเขาเป็นอย่างดี
ทันทีที่เห็นเจียงฮ่าว หัวใจของเธอก็เย็นวาบ เพราะคนผู้นี้คืออ๋องมารากระทิงตะวันออก ผู้มีชื่อเสียงทัดเทียมกับเสือตะวันตกเหมยเฟิง และเป็นบุคคลโหดเหี้ยมที่ครองโลกใต้ดินของเมืองไห่หัวไว้ถึงครึ่งหนึ่ง
เธอรู้ว่าตนคงไม่มีทางออกจากโรงแรมนี้ไปได้อย่างมีชีวิต ไม่ต้องพูดถึงการพาฉินชิงหานออกไปด้วยกันเลย