ฉินชิงหานอับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน พอคิดว่าเย่เฟิงอู่ไปลักพาตัวคนจริง ๆ แถมยังข่มขู่เรียกเงินสิบพันล้าน เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบในใจ เธอใกล้จะตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้วจริง ๆ แต่เขา…กลับทำลายเส้นศีลธรรมของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แปะ…!
หยดน้ำตาใสกระจ่างสองหยดไหลลงจากดวงตาของฉินชิงหาน เธอก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จา ราวกับกำลังลังเลใจเรื่องบางอย่าง
เห็นดังนั้น เย่เฟิงอู่ก็จ้องลั่วอีหวงเขม็ง
ส่วนลั่วอีหวงเองก็รู้สึกว่าตนทำเกินไปหน่อย เธอไม่เคยคิดเลยว่าฉินชิงหานจะมีใจให้ผู้ชายคนนี้จริง ๆ
เย่เฟิงอู่กัดฟันพูดว่า “คุณก็รู้ดีว่าผมเป็นคนช่วยชีวิตคุณออกมาจากเงื้อมมือของมือสังหารกว่ายี่สิบคน”
ลั่วอีหวงแค่นเสียงหึ “แต่คุณก็ทำเรื่องหลายอย่างกับฉันเหมือนกัน หลายเรื่องที่ฉันทนไม่ได้”
ได้ยินเช่นนั้น ฉินชิงหานก็เงยหน้ามองเย่เฟิงอู่ ในดวงตาที่เปียกชื้นด้วยน้ำตาคู่นั้นมีแววขุ่นเคืองจาง ๆ ริมฝีปากแดงสั่นระริกขณะเอ่ยว่า “คุณ…คุณทำอะไรอีหวง”
เห็นฉินชิงหานโกรธเช่นนั้น เย่เฟิงอู่กำลังจะอธิบาย ทว่ากลับได้ยินลั่วอีหวงเติมเชื้อไฟว่า “ชิงหาน เขามันก็แค่อันธพาลหื่นกามคนหนึ่ง”
ทุกครั้งที่ลั่วอีหวงนึกถึงตอนที่ผู้ชายคนนี้ค้นตัวเธอจนทั่ว ทำให้เธอต้องใส่รองเท้าส้นสูงเดินอยู่หลายชั่วโมง เธอก็โกรธจนแทบระเบิด
คำพูดนั้นทำให้ความขุ่นเคืองในดวงตาของฉินชิงหานเข้มข้นขึ้น เธอจ้องเย่เฟิงอู่อย่างเงียบงัน อยากจะต่อว่าเขาให้สาแก่ใจ แต่กลับนึกคำด่าไม่ออกสักคำ
เย่เฟิงอู่ทำหน้าขรึมแล้วแค่นเสียงใส่ลั่วอีหวง “ผมช่วยชีวิตคุณตั้งหลายครั้ง นี่คือสิ่งที่คุณใช้ตอบแทนผมหรือ”
ลั่วอีหวงแค่นเสียงเบา ๆ “แต่วิธีช่วยคนของคุณทำให้ฉันหงุดหงิดมาก”
พูดจบ ลั่วอีหวงก็ดึงฉินชิงหานให้ลุกขึ้น แล้วหันหลังเดินจากไป