เมื่อเห็นเช่นนั้น ใบหน้าที่หม่นหมองของฉินชิงหานก็พลันเต็มไปด้วยความโกรธ พอเห็นมือใหญ่ที่น่ารังเกียจยื่นเข้าหาตัว เธอก็ลุกพรวดขึ้น คว้าแก้วไวน์สาดใส่หน้าจินเป้า
ไม่เพียงฉวยโอกาสไม่ได้ ยังโดนสาดไวน์ใส่เต็มหน้า จินเป้าจึงทั้งอับอายทั้งโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที ลุกขึ้นด่ากราดว่า “เชี่ย...แกนี่ไม่รู้จักรับน้ำใจแล้วยังจะกินไม้แข็งอีกหรือ ทำเป็นหยิ่งไปได้ แกก็แค่ผู้หญิงที่โดนข่มขืนจนกลายเป็นของเหลือเดนไม่ใช่หรือไง”
ฉินชิงหานโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง เธอเอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “คุณจิน ฉันมาคุยเรื่องโครงการ ดูท่าเราคงไม่มีโอกาสร่วมงานกันแล้ว”
พูดจบ ฉินชิงหานก็หันหลังเดินตรงไปทางประตู
“คิดจะไปหรือ เข้ามาในห้องนี้แล้ว ก็ต้องขึ้นเตียงนั่น” จินเป้าหัวเราะเย็นชา ร่างหนักกว่าสองร้อยชั่งพุ่งเข้าใส่ฉินชิงหานทันที
ฉินชิงหานตกใจจนหน้าซีดเผือด ในใจนึกเสียใจขึ้นมาอย่างที่สุด เธอไม่ควรมาที่นี่จริง ๆ
เธอผลักเก้าอี้ข้างตัวเข้าใส่จินเป้า จินเป้าสะดุดเก้าอี้จนล้มคะมำลงไปกับพื้นอย่างแรง
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฉินชิงหานก็รีบวิ่งไปทางประตู แต่เพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว จินเป้าก็คว้ารองเท้าส้นสูงของเธอไว้
“นังตัวดี แกหนีไม่พ้นหรอก คนที่จินเป้าหมายตาไว้ ไม่มีใครหนีรอดจากเงื้อมมือฉันได้” จินเป้านอนคว่ำอยู่บนพื้น มือกำรองเท้าส้นสูงของฉินชิงหานแน่น ก่อนจะยกมือขวาขึ้นหมายจะคว้าหน้าแข้งของเธอ
เมื่อเห็นดังนั้น ฉินชิงหานก็ยกเท้าขวากระทืบลงบนฝ่ามือของจินเป้าอย่างแรง ส้นรองเท้าแหลมคมกรีดฝ่ามือของเขาจนเป็นแผลฉกรรจ์ เลือดไหลทะลักออกมาทันที
“อ๊าก...เชี่ยเอ๊ย!”
มือขวาของจินเป้าที่กำลังจะคว้าฉินชิงหานหดกลับไป เขาเจ็บจนแยกเขี้ยวร้องลั่น แม้แต่มือที่จับรองเท้าส้นสูงของเธอก็ยังต้องคลายออก
ฉินชิงหานรีบวิ่งไปทางประตูทันที