ฉินชิงหานพยักหน้า แต่แล้วก็ถามด้วยความสงสัยว่า “แม่คะ เมื่อกี้แม่บอกว่าพ่อเสียไปหนึ่งแสนไม่ใช่หรือคะ ทำไมกลายเป็นแปดหมื่นไปได้ล่ะ”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของหยางอวี้ก็ดูอึดอัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะพึมพำว่า “วันนี้... วันนี้แม่ฉวยโอกาสตอนลูกไม่อยู่บ้าน เอาแหวนของลูกไปขายแล้ว”
ขณะที่ฉินชิงหานเปลี่ยนสีหน้า หยางอวี้ก็แค่นเสียงว่า “พลอยทะเลครามที่มีมูลค่าเงินร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐอะไรกัน ก็แค่ของเลียนแบบคุณภาพดีชิ้นหนึ่งเท่านั้นเอง นึกว่าจะขายได้ราคาดี ที่ไหนได้ ขายได้แค่สองหมื่นหยวน”
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางอวี้ สีหน้าของฉินชิงหานก็ยิ่งย่ำแย่ลง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายปะปนกัน ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเย่เฟิงอู่จึงมีสีหน้าแย่ขนาดนั้นตอนรับแหวนไป ที่แท้เขารู้แล้วว่าแหวนไม่ใช่วงเดิมอีกต่อไป
แต่เขากลับไม่เปิดโปงเธอต่อหน้า ตรงกันข้าม เขาไม่พูดอะไรสักคำแล้วจากไป
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฉินชิงหานก็ร้อนใจจนดวงตาแดงก่ำ เธอตำหนิว่า “แม่คะ แม่... แม่เอาของของหนูไปได้ยังไง แม่รู้ไหมว่าวันนี้หนูเพิ่งคืนแหวนให้เขา ถ้าเขารู้ว่าแหวนถูกสับเปลี่ยนไปแล้ว เขาจะมองหนูยังไง”
หยางอวี้แค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ “คืนให้เขาทำไม เขากินอยู่บ้านเราฟรี แหวนวงเดียวถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ”
ฉินชิงหานรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง เอ่ยด้วยความขมขื่นว่า “แม่คะ แม่ไม่รู้อะไรเลย วันนี้หนูไล่เขาออกไปแล้ว”
หยางอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า “ไล่ออกไปก็ดีแล้ว กินอยู่บ้านเราฟรี แถมยังเอาแหวนเลียนแบบมาให้ลูก โม้เสียใหญ่โตว่าพลอยทะเลครามมีชิ้นเดียวในโลก ฮึ...”
ฉินชิงหานส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แต่ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือช่วยพ่อออกมาก่อน จากนั้นค่อยไปไถ่แหวนคืน
แต่คนรอบตัวเธอมีเพื่อนไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหาคนให้ยืมเงินทีเดียวหนึ่งแสนหยวน