เมื่อเผชิญหน้ากับหลานสาวผู้มีนิสัยใจร้อนดุจไฟเช่นนี้ แม้แต่เฉินจั่วซาน บุคคลผู้เพียงกระทืบเท้าครั้งเดียวก็ทำให้ทั่วทั้งหัวเซี่ยสั่นสะเทือนได้ ยังได้แต่ทำหน้าอับจนหนทาง
เย่เฟิงอู่กล่าวว่า “ดูท่าที่นี่คงไม่ต้อนรับผมแล้ว งั้นผมขอตัวก่อน ภรรยารอผมกลับไปกินมื้อเย็นอยู่ที่บ้าน”
พูดจบ เย่เฟิงอู่ก็ลุกขึ้นเตรียมจากไป
เฉินหนานกับเย่เฟิงอู่เข้ากันไม่ได้ราวกับน้ำกับไฟ ทำให้เฉินจั่วซานจนปัญญา เดิมทีเขาตั้งใจจะรั้งเย่เฟิงอู่ไว้กินมื้อเย็นด้วยกันแท้ ๆ
“ฉันไปส่งคุณเอง” เฉินหนานใช้กระดาษทิชชูเช็ดน้ำชาบนใบหน้า ดวงตากลมโตงดงามคู่นั้นพลันฉายแววเจ้าเล่ห์
ได้ยินเช่นนั้น เฉินจั่วซานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหลานสาวจอมพยศคนนี้มีนิสัยอย่างไร เธอต้องคิดแผนอะไรไม่ดีอยู่แน่ แต่เด็กคนนี้กลับไม่รู้จักนิสัยของเย่เฟิงอู่เลย
เฉินจั่วซานจึงกล่าวว่า “หนานเอ๋อร์ อย่าก่อเรื่องเลย”
เฉินหนานขยับกำปั้นเตรียมพร้อม พลางแค่นเสียงเย็นชา “แขกจะกลับทั้งที แน่นอนว่าต้องไปส่งสักหน่อย ไม่อย่างนั้นจะไม่เสียมารยาทในการต้อนรับแขกของตระกูลเฉินหรือไง”
เห็นดังนั้น เฉินจั่วซานจึงหันไปพูดกับเย่เฟิงอู่เสียงขรึม “ไอ้หนุ่ม แกควรรู้จักประมาณตนไว้บ้าง”
เย่เฟิงอู่เดินมาถึงประตูแล้ว เขาตอบโดยไม่หันกลับไปมอง “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องดูว่าคุณหนูใหญ่ของบ้านคุณจะรู้จักประมาณตนแค่ไหน”
คำพูดของเฉินจั่วซานเป็นการเตือนเย่เฟิงอู่อย่างชัดเจน แต่เย่เฟิงอู่เองก็ไม่ต่างอะไรจากการโต้ตอบเฉินจั่วซานกลับไป
เมื่อเย่เฟิงอู่เดินเข้าไปในลานบ้านของวิลล่า เฉินหนานก็พรวดเข้ามาขวางทางเขาไว้
เย่เฟิงอู่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยอย่างมีเลศนัยว่า “คุณตำรวจใหญ่ ไม่คิดจะหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ หรอกนะ”
พอได้ยินคำขู่ของเย่เฟิงอู่ แววตาเฉินหนานก็ฉายความดุดัน เธอขยับเส้นเอ็นคลายกล้ามเนื้อ จนข้อนิ้วทั้งสองมือส่งเสียงกรอบแกรบ