“นายยังไม่มีคุณสมบัติพอจะรู้!” เจียงฮ่าวตอบกลับอย่างเย็นชา
ที่จริง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าเชื่อ กำลังพลทั้งหนึ่งกรมนี้มาเพราะพี่อู่จริง ๆ หรือ น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
“เฮอะ...” ฉินก่วงหนานหัวเราะเยาะตัวเองอย่างสิ้นหวัง ตระกูลฉินจบสิ้นแล้ว วันนี้ไม่มีใครสั่นคลอนฉินชิงหานได้อีก
สีหน้าของฉินชิงหานยิ่งซับซ้อนกว่าเดิม จนถึงวินาทีนี้ ในที่สุดเธอก็เข้าใจเรื่องหนึ่ง ตั้งแต่วันแรกที่รู้จักเย่เฟิงอู่ เขาก็เริ่มวางแผนรับมือตระกูลฉินแล้ว
แม้เขาไม่เคยเผยอะไรให้เธอรู้แม้แต่คำเดียว แต่กลับค่อย ๆ บีบตระกูลฉินให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีวันหวนคืนอย่างเงียบเชียบ
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อเธอ ที่แท้เขาทำเพื่อเธอมามากมายขนาดนี้
ในฝูงชนยังมีอีกสองคนที่สีหน้าขมขื่นอย่างยิ่ง นั่นคือฉินจื้อกับหยางอวี้ผู้เป็นสามีภรรยากัน
หยางอวี้แอบกระตุกชายเสื้อฉินจื้อ แล้วกระซิบว่า “ฉันว่าเราออกไปหลบสักสองสามวันดีกว่าไหม”
ฉินจื้อถามว่า “ทำไมล่ะ”
หยางอวี้ร้อนใจขึ้นมา “เมื่อก่อนพวกเราดูถูกเย่เฟิงอู่ขนาดนั้น ฉันถึงกับเอาแหวนที่เขามอบให้ชิงหานไปขายด้วยซ้ำ ถ้าเขาเป็นพี่ชายของเจียงฮ่าวจริง ๆ เขาจะจัดการพวกเรายังไง”
ได้ยินเช่นนั้น ฉินจื้อก็พยักหน้าอย่างหวาดหวั่น
ในเวลานี้เอง ชายวัยกลางคนสองคนในชุดสูทเนี้ยบกริบวิ่งเข้ามา ทั้งคู่เหงื่อท่วมตัวและหอบหายใจอย่างหนัก หนึ่งในนั้นคือหลี่ฟู่กัว ผู้ว่าการธนาคารจงเซี่ย
รถของหลี่ฟู่กัวจอดอยู่ตรงประตูทางเข้าบ้านพักซีชาน ตลอดทางมีทหารติดอาวุธครบมืออยู่เต็มไปหมด เขาวิ่งมาตลอดทางด้วยใจระทึก กลัวว่าจะล่วงเกินทหารผู้ทรงเกียรติเหล่านี้
เขาเคยคิดจะหันหลังกลับกลางทางเช่นกัน แต่หากไม่ทำตามคำสั่งของประธานฉิน เขาอาจต้องเสียตำแหน่งผู้ว่าการธนาคารไป
ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ การปรากฏตัวของหลี่ฟู่กัวทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องราวต่างพากันงุนงง