ฉินชิงหานกัดริมฝีปากแดงแน่น จ้องเข้าไปในดวงตาของเย่เฟิงอู่ แล้วเอ่ยเสียงสั่น “ฉัน... ฉันอยากเชื่อคุณมากกว่าครั้งไหน ๆ คุณทำได้แน่นอน ใช่ไหม คุณรับรองความปลอดภัยของจิ้งซือได้แน่นอน ใช่ไหม ฉันอยากให้คุณรับปากฉันอีกครั้ง”
โดยไม่รู้ตัว เย่เฟิงอู่ได้กลายเป็นคนเดียวในโลกนี้ที่ฉินชิงหานเชื่อใจ มีเพียงตอนที่เขาอยู่ข้างกาย เธอจึงจะรู้สึกปลอดภัย
แม้แต่ความรู้สึกร้อนใจและไร้ที่พึ่งของเธอก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงบ้าง
เย่เฟิงอู่พยักหน้าอย่างหนักแน่น ก่อนตอบอย่างจริงจังว่า “ใช่ ฉันทำได้ แต่เธอก็ต้องทำเรื่องหนึ่งเหมือนกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามอ่อนโยนของฉินชิงหานก็ฉายแววลังเล ดวงตาคลอหยาดน้ำสั่นไหวด้วยความยากลำบาก จากนั้นเธอก็กัดริมฝีปากแดงแล้วพยักหน้า
จากนั้น ภายใต้สายตาตะลึงงันของเย่เฟิงอู่ ฉินชิงหานก็เขย่งปลายเท้าขึ้น แล้วค่อย ๆ โน้มริมฝีปากแดงเข้าไปหาเขา
เย่เฟิงอู่อดรู้สึกไม่ได้ว่าความสุขมาเยือนกะทันหันเหลือเกิน เขาสัมผัสได้ว่าริมฝีปากของฉินชิงหานที่ยังเก้ ๆ กัง ๆ กำลังจุมพิตเขาอยู่
นี่คือรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอมอบให้เขาหรือ เย่เฟิงอู่คิดในใจ
ทันใดนั้น มือทั้งสองของฉินชิงหานก็วางลงบนกระดุมเสื้อของเขา เย่เฟิงอู่มองเห็นร่างของเธอสั่นเทาด้วยความประหม่าอย่างชัดเจน
แปะ!
เมื่อปลดกระดุมทุกเม็ดออก เสื้อชั้นในสีขาวก็เผยออกมา ส่วนอวบอิ่มที่เห็นรำไรนั้นขาวผ่องราวกับหิมะแรกของฤดูหนาว
ชั่วพริบตา เลือดลมของเย่เฟิงอู่ก็พลุ่งพล่าน ร่างกายบางส่วนเริ่มไม่เชื่อฟังเสียแล้ว
เย่เฟิงอู่แอบสบถในใจอย่างอดไม่ได้ ให้ตายสิ ทำไมเวลาอยู่ต่อหน้าฉินชิงหาน เขาถึงต้านทานไม่ไหวอยู่เรื่อย
ครู่ต่อมา ฉินชิงหานก็ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากที่ยังเก้ ๆ กัง ๆ ออกจากริมฝีปากของเย่เฟิงอู่ แล้วหลับตาลงช้า ๆ หยาดน้ำตาร้อนผ่าวสองหยดไหลอาบแก้มตามกันมา