จะเรียกผู้ปกครองอีกแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวไม่ยอม ยืนร้องไห้ต่อหน้าเหอเยวียน
"หยางเฉี่ยว การแต่งงานกับคนพิการไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไรเลย เธอจะปิดบังทำไมกัน"
น้ำเสียงของเหอเยวียนเปลี่ยนไปหนึ่งร้อยแปดสิบองศา
เธอชอบเฉี่ยวเฉี่ยว เพราะความใสซื่อของเฉี่ยวเฉี่ยวและพี่ชายของเธอ
ปิดบังเรื่องการแต่งงาน แสร้งทำเป็นสาวโสด นี่คือสิ่งที่เหอเยวียนรังเกียจที่สุด
"เขาไม่ใช่คนพิการ เขาเป็นวีรบุรุษที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"
น้ำตาของเฉี่ยวเฉี่ยวไหลมากขึ้น เธอเกลียดที่คนอื่นบอกว่าเหวินฮุยเป็นคนพิการ
"ดี ดี เธอโทรหาพี่ชายเธอ ให้เขามาสักหน่อย เธอทำอู๋ตานต้องเข้าโรงพยาบาล ยังไงก็ต้องมีคำอธิบายนะ คราวนี้ ไม่รู้ว่าท่านอธิการบดีจะจัดการกับเธอยังไง ฉันอยากปกป้องเธอก็ปกป้องไม่ไหวแล้ว"
"ฉันไม่โทร พวกคุณจะไล่ฉันออกก็ไล่เลย"
เฉี่ยวเฉี่ยวยืนขึ้นอย่างดื้อรั้น ราวกับนักรบที่พร้อมสละชีพ
"ถ้าเธอไม่โทร ฉันจะแจ้งตำรวจโดยตรง พอเจ้าหน้าที่ตำรวจไปถึงบ้านเธอ มันก็ไม่น่าดูแล้ว" เหอเยวียนพูดด้วยสีหน้าดำมืด
เรื่องบานปลายไปถึงสถานีตำรวจ ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยง ไม่รู้ว่าเหวินฮุยอยู่ที่ห้องทำงานหรือเปล่า น่าจะกลับไปนอนกลางวันที่บ้านพักเล็กของสำนักพิมพ์แล้วมั้ง?
ต่อสายโทรศัพท์ ตามคาดไม่มีคนรับ
ต่อสายไปที่บ้านอีกครั้ง เป็นอวี๋ฝูที่รับสาย
"พี่สะใภ้ มีเรื่องอะไรหรือ?"
"เหวินฮุยอยู่บ้านหรือเปล่า?"
พอพูดออกไป น้ำตาที่สะกดไว้ก็ไหลออกมาอย่างอดกลั้น
"พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ? อย่าร้องไห้นะ" อวี๋ฝูพลันร้อนใจ รีบถามขึ้น
เฉี่ยวเฉี่ยวเสียใจจนพูดไม่ออก ในสายโทรศัพท์กลับแว่วเสียงทรงอำนาจดังขึ้น: "อวี๋ฝู เกิดอะไรขึ้น?"
เป็นท่านพ่อบุญธรรม ท่านพ่อบุญธรรมกลับมาแล้ว
"เฉี่ยวเฉี่ยว เกิดอะไรขึ้น? พูดมา พูดความจริงมา"
โจวจงไห่ทั้งทรงอำนาจและเข้มงวด คนอื่นได้ยินคงกลัว แต่เฉี่ยวเฉี่ยวฟังแล้วกลับรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย