ตอนเที่ยง หยางเหวินจิ่นกลับจากทำงาน นั่งยองอยู่หน้าประตูดูดบุหรี่มวน
"แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ไม่เข้าบ้าน มานั่งอยู่หน้าประตูทำไม?" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวถาม
"เกิดเรื่องแล้ว" หยางเหวินจิ่นพูดด้วยน้ำเสียงกล้ำกลืน
"เกิดเรื่องอะไร?"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวเป็นคนขี้ตื่น พอได้ยินว่าเกิดเรื่อง ใบหน้าก็ซีดเผือด
"พวกเราทำให้จินเทาลำบาก"
"มันอะไรกันแน่ ทำไมนายพูดจาติดอ่างแบบนี้เล่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวร้อนใจ
"เรื่องของอู๋เสีย หัวหน้าหน่วยเล็กจินเทาถูกเปลี่ยนตัวเป็นหยางเว่ยกว๋อแล้ว"
"เป็นไปไม่ได้ อู๋เสียทำให้แม่โรคหัวใจกำเริบ พวกเราก็ไม่ได้เอาความนี่"
"ใช่ พวกเราไม่ได้พูดอะไรเลย อู๋เสียถูกตัดสินจำคุกสองปี ข้อหาดูหมิ่นครอบครัวทหาร เรื่องนี้ไม่มีใครพูดออกไปนอกบ้านสักคน"
หยางเหวินจิ่นเองก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ทั้งที่เรื่องของอู๋เสียกับเลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่ถูกจับได้ แต่ทำไมสุดท้ายข้อหาถึงกลายเป็นดูหมิ่นครอบครัวทหาร?
แถมเรื่องนี้เกี่ยวโยงกับครอบครัวของเขา พี่น้องตำรวจน่าจะมาถามหาข้อเท็จจริงที่บ้านไม่ใช่หรือ
"ถ้างั้น ไปที่สหกรณ์ตำบลหาเลขาธิการจาง พูดคุยกันดีไหม? ถึงอู๋เสียจะดูหมิ่นครอบครัวทหาร แต่มันเกี่ยวกับจินเทาตรงไหน?"
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวคิดจนหัวแทบระเบิด ก็ยังนึกไม่ออกว่าจินเทาเกี่ยวข้องอะไรกับอู๋เสีย
"ไปที่สหกรณ์ตำบลก็ไม่มีประโยชน์ หัวหน้าหน่วยเล็กจะได้อยู่หรือถูกปลด เลขาธิการหน่วยการผลิตใหญ่เป็นคนตัดสิน"
"นี่ นี่มันจะดีได้ยังไง ถ้าไม่มีจินเทา แม่ก็คงไม่รอดแล้ว พวกเราต้องหาความเป็นธรรมให้ได้ คนดีทำความดี ยังกลายเป็นผิดอีกหรือ..." แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวร้อนใจมาก