กินข้าวเช้าเสร็จ เก็บชามตะเกียบ ล้างให้สะอาด แล้วก็เตรียมอาหารกลางวันต่อ
ตระกูลหยางไปที่ตลาดในอำเภอซื้อหมูมายี่สิบชั่ง กินได้หนึ่งอาทิตย์
คนมาช่วยงานล้วนใช้แรงกายทั้งนั้น จะให้ไม่มีน้ำมันติดกระเพาะเลยได้อย่างไร
ทุกเที่ยงจะมีกับข้าวสองอย่าง สามอย่างเล็ก ให้คนช่วยงานอิ่มท้อง โดยไม่คิดค่าจ้าง
เฟิ่งหลินหยิบหมูออกมาจากโอ่งใหญ่สามชั่ง หั่นหมูสำหรับวันนี้ก่อน
ปกติเฟิ่งหลินชอบหั่นหมูที่สุดเลย มันเยิ้มดี แค่คิดก็หอม
แต่วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ได้กลิ่นหมูแล้วคลื่นไส้
ถึงแม้ทุกวันจะมีหมู แต่เฟิ่งหลินกินน้อยมาก ต้องเก็บไว้ให้คนช่วยงาน แล้วทำไมถึงคลื่นไส้ได้นะ?
เฟิ่งหลินหยิบหัวไชเท้าดองเค็มบนโต๊ะมาก้อนหนึ่งใส่ปาก กร้วมกร้วม รู้สึกดีขึ้นเยอะ
หั่นหมูเสร็จ ก็เตรียมผักสำหรับเที่ยง คื่นช่าย ไชเท้าฝอย เต้าหู้ ผักกาดขาว กุยช่าย ไข่ไก่...
ดีนะที่ปีก่อนไก่ของหมู่บ้านแอบเลี้ยงไว้ได้ ไม่งั้นจะเอาไข่มาจากไหน?
ทำอาหารกลางวันอีกแล้ว เอาน้ำมันหมูเจียวก่อน ตักน้ำมันหมูส่วนเกินออกมา เอาไว้ผัดผักกาดขาว
กลิ่นน้ำมันหมูหอมฟุ้งไปทั่วบ้าน จู่ๆ เจิ้งเฟิ่งหลินก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอย่างรุนแรง ร้องว่า "อาเสี่ยว ช่วยดูหม้อให้หน่อย ฉัน..."
พูดไม่ทันจบ ก็วิ่งออกไปนอกเพิง อาเจียนอย่างหนัก น้ำดีแทบพุ่ง
นี่ นี่เป็นหวัดรึเปล่า?
แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวยื่นชามน้ำอุ่นให้ ลูบหลังเฟิ่งหลิน พลางยิ้มแย้มพูดว่า "เฟิ่งหลิน ดื่มน้ำหน่อย"
บ้วนปาก จิบน้ำ เฟิ่งหลินพูดอย่างเขินอายว่า "อาเสี่ยว เป็นหวัดนิดหน่อย ไม่เป็นไร ฉันไปผัดกับข้าวต่อ"