เมื่อมีเงินแล้ว ก็มีความมั่นใจ ก้าวเข้าสู่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์อย่างหนักแน่นขึ้นมาก
หน้าประตูสถาบันวิจัย โจวจงไห่เห็นจ้าวจินเทาหัวตกเดินออกมาจากห้อง จึงรีบเรียก "จินเทา จินเทา..."
จ้าวจินเทาหยุดฝีเท้า เมื่อเห็นว่าเป็นโจวจงไห่ ก็ร้องเรียก "อาแปะโจว!"
"ทำไมไร้เรี่ยวแรงอย่างนี้ มาสถาบันวิจัยทำไมน่ะ" โจวจงไห่ถามด้วยความห่วงใย
"สถาบันวิจัยรับผู้ช่วย ผมอยากลองดู แต่ไม่ได้รับคัดเลือกครับ" จ้าวจินเทายิ้มเก้อเขิน
"ไม่ได้รับเลือก? เทคนิคไม่ดีหรือประสบการณ์ไม่ดี?"
จ้าวจินเทาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยย่อยของหมู่บ้านต้าสุ่ย เขาคุ้นเคยกับวงจรการเติบโตของข้าวสาลีและข้าวโพดยิ่งกว่าเมียตัวเองเสียอีก แถมยังมีความคิดเห็นด้านการเกษตรที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ถ้าเขาไม่เอาไหน แล้วใครจะเอา?
"บางที อาจจะยังไม่สุกงอมทั้งหมดก็ได้ ไม่เป็นไรครับ อาแปะโจว ท่านทานข้าวเที่ยงที่มหาวิทยาลัยไหมครับ ผมเลี้ยงเอง" จ้าวจินเทายิ้มปล่อยวาง
"ทาน รอฉันตอนเที่ยงไปทานข้าวด้วยกันนะ ฉันอยากกินหมูพะโล้มันฝรั่ง"
โจวจงไห่รับคำทันที จ้าวจินเทาโค้งตัว กล่าวลาแล้วเดินจากไปก่อน
โจวจงไห่มาที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์เป็นประจำ เคยกินข้าวที่โรงอาหารกับจ้าวจินเทาหลายครั้ง ล้วนเป็นจ้าวจินเทาเลี้ยง
เมื่อเข้าไปในสถาบันวิจัย ก็เห็นเซี่ยเหล่ย ผู้อำนวยการสถาบัน กำลังสัมภาษณ์ผู้สมัครเป็นผู้ช่วย
โจวจงไห่ไม่รบกวน หาที่นั่งลง ฟังอย่างเงียบๆ
"การปลูกข้าวสาลีเป็นงานที่ลำบากมากและซับซ้อน คุณอดทนต่อความลำบากได้ไหม"
"อาจารย์ครับ ผมทำได้"
"ดี คุณบอกปัจจัยที่มีผลต่อปริมาณผลผลิตข้าวสาลีหน่อย"
"การใส่ปุ๋ย การเลือกพันธุ์พืช ภูมิอากาศ การให้น้ำ..."
พูดตะกุกตะกักออกมาได้ไม่กี่อย่าง เซี่ยเหล่ยคิ้วย่น ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นนักศึกษาพูดต่อ จึงถามว่า "หมดแล้วหรือ"