ความเจ็บท้องรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เฉี่ยวเฉี่ยวรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย หนึ่งวินาทีช่างยาวนานเหมือนชั่วชีวิต
"แม่จ๋า แม่จ๋า..."
หยาดเหงื่อและน้ำตาเต็มใบหน้า ทำไมการคลอดลูกถึงเจ็บปวดถึงเพียงนี้
"เร็ว เร็วเข้า" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวรีบเปิดประตู ก้าวเข้ามาในห้องสามสองก้าว โอบกอดเฉี่ยวเฉี่ยวที่นั่งยองๆ อยู่บนพื้นไว้แนบอก "เฉี่ยวเฉี่ยว มีคนมาแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ"
พี่หลิวประคองเฉี่ยวเฉี่ยวลุกขึ้นพลางร้องบอก "เฉี่ยวเฉี่ยว การคลอดลูกไม่ได้เร็วนัก ไม่ต้องกลัวนะ มียิปซีมารับไปส่งโรงพยาบาล"
หลิวซงหมิงตะโกนบอกคนขับรถข้างหลัง "มาช่วยหน่อย พาหญิงตั้งครรภ์ขึ้นรถ คุณอาซิ่ม ไปเอาผ้าห่อเด็กมา ไปโรงพยาบาลกับผม"
"ได้ ได้"
เฉี่ยวเฉี่ยวเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นหลิวซงหมิง จึงร้องเรียกด้วยความน้อยใจ "พี่ซ่งหมิง"
"เฉี่ยวเฉี่ยว ผมกลับมาแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วนะ อย่าพูดมาก รักษาแรงไว้"
หลายคนช่วยกันประคองเฉี่ยวเฉี่ยวขึ้นรถ พี่หลิวไม่ได้ไปด้วย เพราะรถเต็ม อีกทั้งต้องเอารถลากไปคืน
เฉี่ยวเฉี่ยวถูกส่งเข้าห้องคลอดของโรงพยาบาลที่หนึ่งประจำเมืองอย่างราบรื่น แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
"คุณอาซิ่ม เหวินฮุยล่ะครับ" พักผ่อนลงแล้ว หลิวซงหมิงถาม
"เหวินฮุยไปปาฐกถาต่างเมือง บอกว่าพรุ่งนี้จะกลับมา กำหนดคลอดของเฉี่ยวเฉี่ยวคือเดือนหน้า มันมาเร็วไปแล้ว โทษเหวินฮุยไม่ได้หรอก" แม่ของเฉี่ยวเฉี่ยวปกป้องโจวเหวินฮุย
"แล้วทำไมพวกคุณไม่โทรไปกองพลาธิการล่ะ อวี๋ฝูไม่ใช่คนดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของพวกคุณเหรอ"