เจิ้งเฟิ่งหลินโกรธจนล้มป่วย กระต่ายขนยาวสิบตัวใกล้จะได้ขนรอบแรกแล้ว แต่จ้าวจินเทากลับจับทั้งรังส่งไปยังสถานีเทคโนโลยีการเกษตรของอำเภอจนหมด
หางทุนนิยมถูกตัดทิ้ง กรีดใจเฟิ่งหลินจนเลือดอาบ ขนกระต่ายตัวเดียวขายได้ยี่สิบหยวน สิบตัวก็สองร้อยแน่ะ
แม่ของเฟิ่งหลิน ซานกู ไล่ตามจ้าวจินเทาไปสามลี้กว่า ด่าบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของตระกูลเขาไปยกหนึ่ง แต่กระต่ายก็ยังถูกย้ายขึ้นรถแทรกเตอร์โล่ง กับกระต่ายขนยาวหลายสิบตัวของทั้งหมู่บ้านแล้วถูกขนไป
ซานกูขึ้งใจกลับถึงบ้าน ดื่มน้ำบ่อไปอึกใหญ่ แล้วเอ่ยกับเจิ้งเฟิ่งหลินว่า "จ้าวจินเทามันก็หมาขาวตอแหลนัก คิดจะเอาลูกสาวข้า ฝันไปเถอะ!"
"ท่านแม่ กระต่ายนั่นจินเทาต้องการจับเองรึ? ทางสหกรณ์ตำบลมีคำสั่งมา ถึงเขาไม่จับ คนอื่นก็มาจับอยู่ดี"
"เฮ้อ จะแอบเหลือไว้สักตัวก็ไม่ได้เชียวรึไง?"
"เหลือไว้ตัวเดียว ชาวบ้านรู้เข้า จะไม่รุมตีจินเทาตายหรือ จับไปก็ดีแล้ว จะได้หมดเรื่องหมดราว"
ปากก็พูดประชด แต่น้ำตากลับไหลไม่หยุด
"เออ ข้าว่านะ เลี้ยงหมูเลี้ยงกระต่ายนี่ก็ดีไม่ใช่หรือ? จู่ ๆ มันเกิดอะไรขึ้น…"
"ที่ดินในหมู่บ้านเขาไม่เรียกคืนไป จินเทาก็แบกรับความรับผิดชอบไว้มากแล้วล่ะ ท่านแม่ ต่อไปท่านอย่าไปว่าจินเทาอีกเลย"
"จินเทา จินเทา ไอ้เด็กสมองฝ่อ จินเทามันดีตรงไหน เอ็งก็ปกป้องมันนักนะ ข้าถุย…"
ซานกูไม่สบถออกมาสักคำสองคำก็ยากจะระบายความแค้นในใจ
"ซานกู อยู่บ้านหรือเปล่า?"
ดังมาแต่หลังกำแพงดินเตี้ย ๆ ด้านนอก เป็นเสียงเจียมตัวเสียงหนึ่ง
"แม่จินเทา? นางมาทำอะไร?"
ซานกูตกใจ ปกติแม่จินเทาเวลาเดินยังแหงนหน้ามองฟ้า พอเจอซานกูก็ยิ่งทำท่ารังเกียจ แต่วันนี้ทำไมถึงมาหาถึงบ้านได้?
เจิ้งเฟิ่งหลินพลิกลงจากเตียงอิฐปุเลง มือเร่งรวบจัดไรผม ใส่รองเท้าผ้าเปิดประตู "อาเสี่ยวมาแล้ว เชิญเจ้าค่ะ เข้ามาข้างในเถอะ"
ซานกูเหลือกตาขุ่น ลูกสาวนี่โตแล้วห้ามยาก แม่จินเทายังไม่ใช่แม่สามีของเอ็งหรอกนะ ดูท่าประจบสอพลอของเอ็งนั่นสิ