หลังจากคารวะอาจารย์แล้ว หยางเจิ้งก็ยังคงกังวลใจ เกรงว่าตนจะเป็นแค่ศิษย์ในนาม ไม่มีเวลาไปช่วยศาสตราจารย์ต่ง แต่ไม่นาน หยางเจิ้งก็เลิกคิดเช่นนั้น
พักกลางวัน หยางเจิ้งกินข้าวที่โรงอาหารเสร็จ เตรียมจะนอนกลางวัน ตรงทางเดินมีเพื่อนร่วมชั้นตะโกนว่า “ห้อง 508 หยางเจิ้งรับโทรศัพท์!
”“ห้อง 508 หยางเจิ้ง โทรศัพท์ โทรศัพท์!”
หยางเจิ้งที่กำลังจะนอนลง ใจเต้นตึกตึก โทรศัพท์? หรือว่าอาจารย์เกิดเรื่อง?
รีบวิ่งไปที่โทรศัพท์สาธารณะบนทางเดิน คว้าหูโทรศัพท์ที่ห้อยกลางอากาศ มือเท้าชาไปหมด
“หยางเจิ้ง สวัสดี ฉันเอง อาเสี่ยว”
คืออาซิ่มหลัว เธอเป็นแพทย์เจ้าของไข้อาจารย์ เธอโทรหาฉัน อาจารย์ต้องมีเรื่องแน่
“อาซิ่ม... อาจารย์ฉันเป็นอะไรหรือ?”
ตัวชาไปทั้งร่าง มือเท้าสั่น หยางเจิ้งหวาดกลัวจนคิดอะไรไม่ออก
“หยางเจิ้ง อาจารย์เฉินสบายดี ไม่มีอะไร อย่าตกใจ” ลั่วเหม่ยอวิ๋นได้ยินเสียงหยางเจิ้งผิดปกติ จึงรีบบอก
“ฉัน ฉันคิดว่า...” หยางเจิ้งขอบตาร้อนผ่าว น้ำเสียงสั่นเครือ
“ขอโทษนะ ไม่มีอะไร อาซิ่มอยู่ อาจารย์เฉินไม่เป็นอะไรแน่ ที่โทรมา มีเรื่องจะปรึกษากับเธอหน่อย”
“เชิญเลยครับ!”
ขอเพียงอาจารย์ไม่เป็นอะไร เรื่องอะไรก็ว่ากันได้
“เรื่องเป็นแบบนี้ แผลของอาจารย์เฉินกำลังสมาน ช่วงนี้จะคันและเจ็บจนทนแทบไม่ได้ ฉันขอแผ่นยาแก้คันจากอดีตหัวหน้ามาจำนวนหนึ่ง เป็นยานำเข้า ใช้เฉพาะโรงพยาบาลเขตทหาร ยากล่องเดียวยังหายาก ฉันต้องการปริมาณมาก หัวหน้าเขตทหารบอกว่า จะให้ยาต้องให้อาจารย์เฉินช่วยทำขาเทียมให้เพื่อนของเขา