โจวเหวินฮุยบรรยายจบที่โรงเรียนมัธยมปลายแห่งหนึ่ง เสียงปรบมือดังกึกก้องใต้เวที
โจวเหวินฮุยโค้งคำนับอำลาบนรถเข็น แล้วเข็นรถลงจากเวทีด้วยตนเอง
อวี๋ฝูรออยู่หลังม่าน รีบสาวเท้าเข้าไปเข็นรถเข็นให้
"พอรับค่าตอบแทนเสร็จ เราจะรีบขึ้นรถไฟช่วงบ่ายกลับหวยหลิน"
โจวเหวินฮุยห่วงเฉี่ยวเฉี่ยวที่บ้าน เขาสัญญาว่าจะกลับไปถึงพรุ่งนี้
"ครับ"
มาถึงห้องทำงานครูใหญ่ ครูใหญ่รออยู่ก่อนแล้ว
โจวเหวินฮุยลุกขึ้นจากรถเข็น ครั้งนี้ออกไปข้างนอก เดินทางหลายแห่ง กลัวขาเทียมจะพัง โจวเหวินฮุยจึงนั่งรถเข็นบรรยาย
"อาจารย์โจว ท่านบรรยายได้ดีจริง ๆ นักเรียนกระตือรือร้น ฮึกเหิมมาก นี่คือพลังของวีรชน" ครูใหญ่อวี่ชื่นชม
"ท่านชมเกินไป เรื่องราวของผม ก็คือเรื่องราวของวีรชนนับไม่ถ้วน" โจวเหวินฮุยถ่อมตน
ครูใหญ่อวี่หยิบเงินปึกหนึ่งจากลิ้นชัก ธนบัตรใบละสิบหยวน รวมยี่สิบใบ ยื่นให้โจวเหวินฮุย
"นี่คือค่าวิทยากรของท่าน มีการเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย สองร้อยหยวน" ครูใหญ่อวี่กล่าวอย่างลำบากใจ
"หน่วยงานลำบากหรือครับ"
ก่อนมา ตกลงกันไว้หมดแล้ว หักส่วนที่ส่งให้หน่วยงาน โจวเหวินฮุยได้ค่าตอบแทนสามร้อยหกสิบ จู่ ๆ หายไปหนึ่งร้อยหกสิบ
"ไม่ใช่ หน่วยงานจะลำบากแค่ไหน ผมก็จะลดเงินท่านไม่ได้ เป็นเพราะผู้อำนวยการทานจากแผนกประชาสัมพันธ์ของพวกท่านโทรมา บอกว่า ค่าตอบแทนของท่านต้องนำส่งหน่วยงานร้อยละหกสิบ พวกเขาเก็บไปสองร้อยเจ็ดสิบ"
ครูใหญ่อวี่เกรงใจมาก "ตอนคุยกันแรก ๆ ท่านได้สามร้อยหกสิบ หน่วยงานท่านร้อยหนึ่ง ผม ผมก็จนปัญญา พวกเขาบอกว่า ต่อไปค่าวิทยากรของท่าน หน่วยงานจะเก็บร้อยละหกสิบทั้งหมด"