“ฉันกลับมาแล้ว!”
เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกรุบกรับ เซี่ยอวินผลักประตูที่ปิดไม่สนิทเข้ามา เธอถือถุงใหญ่มาใบหนึ่ง
“ทำอะไรลึกลับอยู่เนี่ย?” ลู่หานถาม
เซี่ยอวินเปิดถุงผ้า ยกชามใบใหญ่ออกมา เปิดฝา เป็นขาหมูพะโล้
“อาหารชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ ละลายในปากแถมไม่เลี่ยน”
พูดไป ก็ยกชามใบใหญ่อีกใบออกมา บอก “หัวปลาอบหม้อดินไวน์เหล้า เนื้อปลานุ่มลื่น รสชาติอร่อยกลมกล่อม หยางเจิ้ง มา เรากินต่อกันเถอะ”
หยางเจิ้งมองขาหมูที่ผิวมันวาวและหัวปลาอบหม้อดินไวน์เหล้าที่หอมกรุ่นเตะจมูก ตะลึงไป “นี่... คงแพงมากนะ?”
“เซี่ยอวิน เธอไปเอาอาหารสองอย่างนี้มาจากไหน? ร้านอาหารทั่วไปไม่มีนะ” ลู่หานก็รู้สึกเหลือเชื่อ
เซี่ยอวินยิ้มบางๆ ตอบ “โรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนล”
โอ้ อาหารชื่อดังที่ใช้รับรองแขกต่างชาติ หายากยิ่งนัก
“กินเถอะ หยางเจิ้งเป็นเพื่อนสนิทของนาย มีแค่หัวหมูห่อเดียวกับถั่วลิสงอีกห่อ มันดูไม่ดีเลย ฉันใช้เส้นสายซื้ออาหารสองอย่างนี้มาได้ นานทีเพื่อนจะได้เจอกัน พวกเราก็ฟุ่มเฟือยสักครั้ง”
เซี่ยอวินรินเหล้าให้เต็มแก้วทั้งสามคน ยกขึ้นชนกับหยางเจิ้งอย่างใจกว้าง แน่นอน เธอแค่จิบนิดเดียวก็เผ็ดจนสะดุ้ง
“เซี่ยอวิน สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว หัวหมูห่อเดียวก็เป็นของอร่อยแล้ว”
อุตส่าห์ไปซื้ออาหารมาให้ตนโดยเฉพาะ หยางเจิ้งรู้สึกลำบากใจ อาหารสองอย่างนี่ เกรงว่าจะใช้เงินเดือนสามเดือนของตน
“เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้ นายเป็นเพื่อนของลู่หาน ก็เป็นเพื่อนของฉันด้วย มีเพื่อนมาจากแดนไกล จะต้อนรับอย่างไม่ดีได้ยังไง?”
ไม่แปลกใจเลยที่ลู่หานชอบเซี่ยอวินมากนัก พวกเขาต่างหากที่เป็นคู่ที่เข้ากันที่สุด