“เฉี่ยวเฉี่ยว ฉันไม่ได้ทำให้เธอขายหน้าใช่ไหม” กลางสนามกีฬา โจวเหวินฮุยถามอย่างได้ใจ
“ใครใช้ให้เธอมองเหอเยวียนอ่อนโยนแบบนั้น”
“เปล่านะ ฉันแค่แสดงท่าทีดีกับอาจารย์เหอ ถ้าไม่เอาใจ เขาไล่เธอออกจะทำยังไง”
“เธอ เธอไม่ต้องมาโรงเรียนอีกแล้ว”
“ทำไมล่ะ”
ทำไม ทำไมเนี่ยนะ ถ้ามาอีก สงสัยจะถูกคนอื่นแย่งไปแน่
“ใบสารภาพผิดคือสิ่งที่เธอรับปาก ฉันไม่เขียนหรอก” เฉี่ยวเฉี่ยวพูดงอนๆ
“ฉันเขียน ฉันเขียน กลับไปก็เขียน แค่พันตัวอักษรเอง ลืมไปแล้วเหรอว่าสามีเธอกินข้าวด้วยปลายปากกา” โจวเหวินฮุยรีบง้อเฉี่ยวเฉี่ยว
“เอาล่ะ เธอกลับเถอะ มานั่งรถเมล์มา หรือว่าคนขับรถมาส่ง”
“คนขับรถมาส่ง งั้นเธออย่าโกรธนะ ฉันกลับก่อน เจอกันตอนเย็น”
โจวเหวินฮุยมองเฉี่ยวเฉี่ยวอย่างมีความนัย เฉี่ยวเฉี่ยวผลักเขาทีหนึ่ง “รีบกลับไปเถอะ”
ส่งโจวเหวินฮุยกลับไปแล้ว เฉี่ยวเฉี่ยวคิดในใจ ผู้หญิงหน้าตาดีก็อันตรายพอๆ กับผู้ชายหน้าตาดี
กลับมาถึงห้องเรียน หวังหมิ่นก็เข้ามาหาทันที ถามว่า “หยางเฉี่ยว อาจารย์ประจำชั้นว่ายังไงบ้าง”
“ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลหนึ่งร้อยหยวน เขียนใบสารภาพผิดหนึ่งพันตัวอักษร”
“อาจารย์ประจำชั้นเข้าข้างอู๋ตานเกินไปแล้ว ต้องชดใช้ร้อยหยวนได้ยังไง นั่นค่าอาหารของเราตั้งครึ่งปี” หวังหมิ่นพูดอย่างไม่พอใจ
“ใครใช้ให้ฉันฟาดหัวเธอล่ะ หวังหมิ่น ช่างเถอะ ต่อไปเราทำเป็นไม่สนใจเธอก็พอ”
“รังแกกันเกินไปแล้ว รอดูเถอะ ยังไงฉันก็ต้องแก้แค้นให้เธอ” ดวงตาของหวังหมิ่นลุกโชนด้วยไฟแค้น
“หวังหมิ่น ฉันนับถือเธอจังเลยนะ ทำงานทุกวัน ต้องเลี้ยงลูกสองคน ยังสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อีก สุดยอดไปเลย”