"สองร้อยปีแรกแห่งชีวิตฉัน ถูกความแค้นผลักดันให้ก้าวต่อไป ทิศทางมันคลาดเคลื่อนไปแล้ว ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นเหวลึกสิ้นสุดสายตาแค่ไหน ฉันก็ไม่มีทางย้อนกลับได้อีก"
อวี๋เป่ยหมิงเช็ดน้ำตาที่หางตา ราวกับเช็ดม่านหมอกแห่งอดีตทั้งหมดให้จางหายไป
"อดีตเมื่อกลายเป็นความจริงที่เปลี่ยนไม่ได้แล้ว เธอกับฉันต่างแก้อะไรไม่ได้ ก็เหลือเพียงการยอมรับมัน"
ในใจซางเฟยหว่านเกิดความรู้สึกอันบรรยายไม่ถูก ราวกับมีเข็มเล่มหนึ่งตกลงมาที่กลางอก แทงแทง ๆ เจ็บแวบ ๆ
"เป่ยหมิง ยกความทรงจำของเธอมาให้ฉันดูสิ ฉันอยากเห็นอดีตที่ฉันลืมไปแล้วน่ะ อดีตของเรา……"
พูดจบ เธอยื่นนิ้วมือหนึ่งแตะที่หน้าผากของอวี๋เป่ยหมิง กำลังจะดำดิ่งเข้าไปยังความทรงจำในสุดทะเลจิตของเขา แต่อวี๋เป่ยหมิงกลับหลบมือเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ซางเฟยหว่านขมวดคิ้ว "เธอไม่อยากให้ฉันดูงั้นหรอ ทำไม?"
ความสับสนวุ่นวายพาดผ่านแววตาของอวี๋เป่ยหมิง เมื่อครู่เขาแทบไม่อาจรักษาสติเอาไว้ได้
"เรื่องในอดีตก็ผ่านไปแล้ว การจำไว้ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งดี การลืมมันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งร้าย"
"เป่ยหมิง แล้วทำไมตัวเธอเองถึงไม่ยอมลืมล่ะ ถ้าเธออยากลืม เธอก็มีวิธีลืมมันได้อยู่แล้ว ใช่ไหม?"
"หว่านหว่าน ก็เพราะฉันรู้ดีว่าการฝังใจไม่ยอมลืมน่ะทั้งเจ็บทั้งช้ำ ฉันจึงไม่อยากให้เธอต้องจำมัน"
แต่ซางเฟยหว่านกลับว่า "เธอคิดว่าพอฉันเห็นความทรงจำของเราแล้ว ฉันจะวางมันไม่ลงอีกเลยหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันก็ยิ่งเป็นไปตามใจเธอเข้าใหญ่สิ"
อวี๋เป่ยหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า "ได้ งั้นรอให้เราออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัยก่อน ฉันจะค่อยให้เธอดู เธออยากได้อะไร ฉันก็ยกให้ได้ทั้งนั้น ตอนนี้ที่นี่เต็มไปด้วยอันตราย เราประมาทไม่ได้ หากเทพชั่วร้ายฉวยโอกาสแทรกซ้อนเข้ามารบกวนโลกจิตใจของพวกเราจะยุ่งยากใหญ่"