หมาป่าเดียวดายเริ่มหัวเสีย: "คุณลืมไปแล้วเหรอว่าลูกชายเป็นโรคจมูกอักเสบมาตั้งแต่เด็ก ได้กลิ่นฉุนไม่ได้ ถ้าตัวคุณฉีดน้ำหอมแล้วจะดูแลเขาได้ยังไง"
"เขาเป็นโรคจมูกอักเสบเหรอ ฉันไม่รู้มาก่อนนี่ งั้นต่อไปฉันจะไม่ค่อยไปยุ่งกับเขาแล้วกัน"
"ไม่ค่อยยุ่ง? คุณทิ้งหน้าที่มาเดือนนึงแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก ลูกที่คุณอุ้มท้องเอง คุณจะไม่เหลียวแลเลยจริง ๆ เหรอ"
"ฉันเชื่อว่าพวกเขาสองคนเป็นลูกฉันจริง ๆ แต่ฉันจำไม่ได้จริง ๆ ว่าเคยคลอดพวกเขา ยังไงฉันก็ทะลุมิติข้ามเวลามาสิบสองปี ฉันไม่มีประสบการณ์เลี้ยงเด็กเลย ยังไงคุณก็ดูแลได้ดีมาตลอดช่วงนี้ ก็ดูแลต่อไปสิ"
เสี่ยวเวยพูดจบก็ฮัมเพลง กระโดดโลดเต้นเข้าห้องน้ำไป เธอร้อนรนอยากลองมาส์กหน้าที่เพิ่งซื้อใหม่
หมาป่าเดียวดายยกมือกดขมับอย่างอ่อนล้า พูดกับซางเฟยหว่านว่า: "สตรีมเมอร์คุณเห็นชัดแล้วใช่ไหม นี่คือภรรยาผม เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยังเล่าเรื่องราวในอดีตของเราได้ชัดเจน ผมคงสงสัยไปแล้วว่าเธอถูกวิญญาณอื่นยึดร่าง แต่การทะลุมิติก็ไม่ได้ดีไปกว่าการถูกยึดร่างสักเท่าไหร่! ขาดความทรงจำไปสิบสองปี เธอไม่เหลือความรับผิดชอบแบบแม่ต่อลูกอีกแล้ว เวลาอารมณ์ดีก็มาเล่นด้วยแป๊บเดียว เวลาอื่นก็สนใจแต่ตัวเอง ลืมไปนานแล้วว่าจะเป็นแม่ที่ดี ภรรยาที่ดีต้องทำยังไง!"
กำลังพูดอยู่ จู่ ๆ ภรรยาก็โผล่หน้าออกมาโดยมีมาส์กแปะอยู่ ตะโกนไปทางห้องนั่งเล่นว่า: "จริงสิสามี พรุ่งนี้ฉันจะไปสมัครเรียนเทรนเนอร์ส่วนตัวที่ฟิตเนส ค่าเรียนสองหมื่น เดี๋ยวเธอโอนให้ฉันนะ ฉันต้องลดน้ำหนักแล้ว ไม่งั้นจะใส่เสื้อครอปไม่ได้แล้ว"
หมาป่าเดียวดายแทบคลั่ง: "เสื้อครอปอีก คิดว่าตัวเองยังเป็นสาวแรกรุ่นอายุยี่สิบต้น ๆ หรือไง!"