เมื่อเห็นจิ้งจิ้งยอมให้ความร่วมมืออย่างว่าง่าย พี่เซียวก็ยิ้มให้กับทุกคนในหน้าจอแล้วพูดว่า
"ดูสิ พวกเราเป็นแฟนกันจริง ๆ เมื่อกี้แค่เล่นกันเฉย ๆ"
ซางเฟยหว่านพูดว่า "ฉันเชื่อคุณ แต่เพื่อความแน่ใจ ต้องเห็นพวกคุณกลับเข้าเมืองก่อน ระหว่างนี้ห้ามตัดสายเด็ดขาด ฉันกับชาวเน็ตต้องเห็นพวกคุณออกเดินด้วยตาตัวเอง"
พี่เซียวทำหน้าลำบากใจ "แบบนี้ก็เสียเวลาทุกคนเปล่า ๆ นี่นา..."
ซางเฟยหว่านพูดทะเบียนรถซ้ำอีกรอบ แล้วกล่าว "หรือจะให้ฉันเรียกตำรวจไปรับพวกคุณดี?"
"ไม่เอา ไม่เอา กลางดึกแบบนี้อย่าไปรบกวนคนอื่นเลย ไปในเมืองเหรอ? ได้ ๆ ยังไงพวกเราก็กำลังจะกลับพอดี แค่แวะพักดูวิวที่นี่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ"
ถึงจะเสียดายวาสนาหญิงงามอยู่บ้าง แต่เพื่อเลี่ยงปัญหา พี่เซียวก็ยังเก็บข้าวของแล้วเตรียมตัวกลับ
มีแค่นี้ พวกสตรีมเมอร์กับชาวเน็ตที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านถึงจะไม่ไปแจ้งความ
ส่วนจิ้งจิ้ง——ชายคนที่ขึ้นรถไปแล้วหันไปมองที่นั่งข้างคนขับ เด็กสาวที่ยังหวาดกลัวอยู่ในใจคิดว่า: ยังไงก็ไม่ได้ทำอะไรเธอ ฉันไม่ถือว่าผิดกฎหมาย
ท่ามกลางการเป็นสักขีพยานของชาวเน็ตและซางเฟยหว่าน รถก็สตาร์ทและมุ่งหน้ากลับสู่ถนนใหญ่อีกครั้ง
ไฟหน้ารถอันสว่างจ้า ฉีกความมืดมิดของรัตติกาล ส่องทางข้างหน้าให้กระจ่าง
จิ้งจิ้งแอบมองโทรศัพท์มือถือ——ถึงมือเครื่องจะอยู่ในการควบคุมของพี่เซียว แต่การเชื่อมต่อสัญญาณถ่ายทอดสดยังอยู่ ภายใต้สายตาจับจ้องของซางเฟยหว่าน ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน