"ท่าน... คุณซางกลัวว่าท่านจะเป็นอันตราย ให้ผมมาช่วย" อารีอธิบายสั้น ๆ แล้วพูดต่อ "อย่ามัวตกใจ รีบแจ้งตำรวจเถอะ"
ลั่วอวี่โทรแจ้งความแล้ว แต่ในใจยังคงโกรธแค้น "พวกนี้ใจร้ายจริง ๆ เพื่อเงินเพียงเล็กน้อย กลับจับสัตว์เลี้ยงที่คนอื่นนับว่าเป็นสมาชิกครอบครัวไป น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีกฎหมายคุ้มครองสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะ เอาผิดพวกคนเลวเหล่านี้ไม่ได้"
"คุณอยากให้ตำรวจจับพวกมันไหม? ให้ศาลตัดสินจำคุกพวกมัน?" อารีถาม
"ฉันคิดก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่มีกฎหมายที่จะเอาผิดพวกเขาได้ ทำได้อย่างมากก็แค่ช่วยพวกแมวออกมา แต่ครั้งหน้าพวกมันก็คงจับแมว ฆ่าแมวอีก" ลั่วอวี่รู้สึกเศร้าใจ
นัยน์ตาจิ้งจอกของอารีกลอกไปมา "ฉันมีวิธี"
"อะไรนะ?" ลั่วอวี่เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าชายประหลาดคนนั้นหายวับไปแล้ว
ไม่นานนัก ตำรวจก็มาถึง
พวกขโมยแมวต่างฟื้นขึ้นมาทีละคน
เมื่อเผชิญกับคำถามของตำรวจ พวกมันยังพยายามแก้ตัว "พวกแมวนี่จับมาจากชายเขา หรือริมทาง พวกเราคิดว่าเป็นแมวจรจัด แมวจร ไม่มีเจ้าของนะครับ ที่คอมีป้ายชื่อ? นั่นก็พิสูจน์ไม่ได้ว่าเป็นทรัพย์สินของคนอื่นนี่ครับ หรืออาจถูกเจ้าของทิ้ง แล้วลืมถอดป้ายชื่อไว้ก็ได้"
พวกมันมั่นใจนักหนาว่าไม่มีกฎหมายใดเอาผิดได้ ดังนั้นต่อให้ถูกจับ อย่างมากก็แค่เสียสินค้ารุ่นหนึ่งไป
อย่างเลวร้ายก็แค่ไปจับแมวใหม่สักชุด คราวหน้าระวังให้มากขึ้น
ทันใดนั้น ตำรวจที่เข้าไปตรวจค้นห้องหนึ่งก็ตะโกนลั่น "เร็วเข้า ข้างในมีเหตุการณ์!"