หลังจากส่งข้อความส่วนตัวไปแล้ว หลงอ้าวเทียนยังคงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เมื่อกี้รีบร้อนจากมา ยังไม่ได้พูดคุยกับสตรีมเมอร์เลยสักคำ เธอจะยังสนใจเขาอยู่หรือไม่ก็ไม่รู้
ไม่คิดว่า ซางเฟยหว่านจะตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว:
[รูปที่คุณส่งมามีปัญหา คนในรูปสวมหน้ากากหนังเทียมจำลองใบหน้า ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถมองเห็นหน้าตาที่แท้จริงได้ ทำได้เพียงคาดเดาจากใบหน้าของคุณเท่านั้น จากลักษณะใบหน้าของคุณ ช่วงนี้คุณกำลังเผชิญกับภัยพิบัติครั้งใหญ่ หากผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ คุณจะตายอย่างน่าเวทนา]
คำว่า "ตายอย่างน่าเวทนา" ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว
[สตรีมเมอร์ครับ ผมจะทำตามคำแนะนำของคุณ จะไม่เดินทางไกลแล้ว! ผมจะเลื่อนการแต่งงานออกไปก่อน กว่าความจริงจะกระจ่าง ผมจะไม่แต่งงานเด็ดขาด!]
ในสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งห่างออกไปหลายพันลี้ "คู่หมั้น" ของชายหนุ่มได้ยินเสียงสัญญาณตัดสายจากโทรศัพท์ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย:
"เจ้าหมอนั่น ปกติเวลาคุยโทรศัพท์กับฉันมักจะอาลัยอาวรณ์ ต้องบอกลากันหลายสิบรอบ แล้ววันนี้กลับวางสายฉันซะงั้น? หรือว่าเขาจะเริ่มสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง?"
ข้าง ๆ มีเสียงผู้ชายที่แหบพร่าแว่วมา: "หรือว่าการที่จู่ ๆ เราขอแต่งงานทำให้เขาตกใจ? อีกไม่นานก็จะถึง 'เจ็ดวันสุดท้าย' แล้ว จะพลาดเวลาไม่ได้ เพื่อความปลอดภัย เราควรรีบจัดการเขามาให้ได้"
ซางเฟยหว่านตอบข้อความส่วนตัวกลับไปอย่างเรียบง่าย จากนั้นก็หันความสนใจไปที่การเชื่อมสายสด ส่วนชะตากรรมของหลงอ้าวเทียน—สิ่งที่ควรเตือนก็ได้เตือนไปแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง