อวี๋เป่ยหมิงย่อมเข้าใจดี ซางเฟยหว่านกำลังใช้คำพูดยอกย้อนเขา
ตั้งแต่โรงภาพยนตร์สวรรค์จนถึงโลกในกระจก อวี๋เป่ยหมิงปกป้องเธอด้วยชีวิตถึงสองครั้ง ต่อให้ซางเฟยหว่านจะเชื่องช้าเพียงใด ก็พอจะมองออกถึงใจของเขาบ้าง
น้ำใจนี้ จริงใจและหนักหน่วง แต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถตอบสนองเขาได้เลย
เหมือนเงาสองสายที่ทอดยาวตามหลัง ไม่ว่าจะใกล้ชิดกันเพียงใดในตอนนี้ ในที่สุดก็เป็นเพียงสิ่งไร้ตัวตน
ในเวลานี้ อวี๋เป่ยหมิงในใจเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แต่ใบหน้ากลับยังคงยิ้มบางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น:
"หว่านหว่าน เธอเข้าสู่มรรคาไร้ความรู้สึกก็เพื่อความชอบธรรมของสำนัก ส่วนฉันตลอดหลายร้อยปีมานี้อยู่อย่างโดดเดี่ยว ก็เพียงเพราะฉันปรารถนาจะทะยานสู่เซียน จึงไม่อยากมีสิ่งที่ผูกมัดใด ๆ"
"หลายปีมานี้ระดับการบำเพ็ญของฉันเจริญช้าเกินไป จึงเข้าวงการมายาเพื่อหวังทดลองพลังศรัทธา สมดังที่คิด ในเวลาเพียงไม่นานฉันก็บรรลุขั้นหยวนอิงแล้ว หากผ่านไปอีกไม่กี่ปี บางทีอาจมีหวังทะยานสู่เซียน"
"พูดจริงหรือ?" ซางเฟยหว่านมองอวี๋เป่ยหมิงอย่างสงสัย "ดังนั้นฉันเข้าใจผิดเอง นายไม่ได้ชอบฉัน?"
อวี๋เป่ยหมิงกล่าวว่า "อยู่กับเธอนานวันเข้า ไม่อยากชอบก็ยาก อย่างเช่นจางเสวี่ยเสวี่ย เธอก็ชอบเธอมิใช่หรือ? ส่วนความชอบของฉันที่มีต่อเธอ ก็เหมือนกับจางเสวี่ยเสวี่ย ใกล้เคียงกับมิตรภาพมากกว่า"