ซางเฟยหว่านมองไปยังหญิงสาวในโลงแก้วแล้วบอกเรย์ว่า "ตอนที่ฉันทำพิธีส่งวิญญาณผู้บริสุทธิ์ในหลุมศพ เธอควรจะไปพร้อมพวกเขาแล้ว"
"แต่ความยึดติดของเธอลึกเกินกว่าจะละวางได้ เมื่อละไม่ได้ ก็ทำพิธีส่งวิญญาณไม่ได้"
"ความยึดติดของเธอคือคุณ เธอรอคุณมาตลอด ทั้งตอนที่ชีวิตใกล้จะจบสิ้น และตลอดเวลาในโลกเทพนิยาย สิ่งเดียวที่เธอคิดถึงก็คือคุณ"
"คุณคือเจ้าชายของเธอ และก็คือเจ้าที่เป็นพันธนาการผูกเธอไว้ ทำให้เธอก้าวเข้าสู่เส้นทางเกิดใหม่ไม่ได้"
เรย์ได้ฟังดังนั้นก็อึ้งไป "เธอ…รอฉันมาตลอด?"
เมื่อก่อน เขารู้ดีว่าฐานะของตัวเองไม่สมกับเธอ จึงไม่เคยเอ่ยปากบอกความในใจออกไปเลย ไม่ว่าจะรักลึกซึ้งเพียงใด
หลังลีอาจากไป เรย์กลายเป็นแวมไพร์ แต่กล้าไม่ไปพบเธอ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่เคยรู้เลยว่าลีอาเองก็รักเขาลึกซึ้งไม่ต่างกัน
ความรักที่กางข้ามเวลากว่าสองร้อยปีนี้ หนักอึ้งเกินกว่าใครจะแบกรับไหว
หนักเสียจนไม่มีใครเอ่ยออกมาเป็นคำ แต่ก็ไม่เคยเลือนหายไปเลย
อวี๋เป่ยหมิงเก็บอาวุธแล้วบอกเรย์ว่า "ไปดูเธอสักครั้งเถอะ ดวงวิญญาณของเธอกำลังจะสลายแล้ว"
เรย์ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น ก้าวทีละก้าวเดินไปยังโลงแก้ว
การพิทักษ์รักษากว่าสองร้อยปี กระทั่งวันนี้ ขณะนี้ ถึงได้มีความกล้าที่จะยืนตรงหน้าดวงวิญญาณของเธอ
ฝาโลงถูกเปิดออกเบา ๆ หญิงสาวงามวางมือทับกันไว้บนอก ใบหน้ายังคงสดใสราวกับเพียงแค่หลับอยู่เท่านั้น
เขาอยากจะลูบแก้มเธออีกครั้ง แต่พอยื่นมือออกไป ก็ตระหนักได้ว่ามือตัวเองเปื้อนเลือดเต็มไปหมด