ตอนสองทุ่มกว่าๆ ทุกคนยังคงเร่งถ่ายฉากกลางคืนกันอยู่
จังหวะนั้นเอง โจวตงตงก็มาเยี่ยมกอง
เขากับผู้ช่วยช่วยกันขนชานมไข่มุกและน้ำผลไม้หลายกล่องมาแจกจ่ายให้ทุกคน
ซางเฟยหว่านเพิ่งถ่ายฉากหนึ่งเสร็จ โจวตงตงก็รีบถือเครื่องดื่มมาส่งให้อย่างเอาใจใส่:"คุณซาง ตอนที่คุณรัดสายสลิงบินอยู่บนฟ้าเมื่อกี๊ สวยเหมือนเซียนจริงๆ เลย เป็นเหมือนเทพธิดาตัวเป็นๆ เลยล่ะ"
ซางเฟยหว่านรับชานมไข่มุกมาดื่มหนึ่งอึก แล้วถาม:"หาฉันมีเรื่องเหรอ? ข้างๆ มีเก้าอี้ นั่งลงค่อยๆ พูดก็ได้"
โจวตงตงนั่งลงแล้วพูด:"เมื่อคืนผมได้รับจดหมายเชิญงานเลี้ยงวันเกิด ใบหนึ่ง คนที่เชิญเป็นเพื่อนสาวสมัยมัธยมปลายของผม ชื่อ เวินเสี่ยวอิ้ง"
"ตอนนั้นเวินเสี่ยวอิ้งเป็นสาวสวยประจำโรงเรียนที่ทุกคนยอมรับ มีผู้ชายแอบชอบเธอหลายคน"
พูดไปเขาก็เกาหัวตัวเอง ท่าทางเขินๆ นิดหน่อย:
"ผมก็เคยแอบชอบเธอเหมือนกัน ตอนนั้นเธอนั่งอยู่ข้างหน้าผม เวลาเรียนผมอดไม่ได้ที่จะแอบมองเธอ เธอไว้ผมหางม้า สวยมาก—เด็กผู้หญิงคนอื่นก็ไว้ผมหางม้าเหมือนกัน แต่เวินเสี่ยวอิ้งสวยกว่าใคร เห็นแล้วก็ยิ่งดูยิ่งถูกตา"
"เฮ้อ ไม่กลัวคุณซางหัวเราะเยาะผม ตอนนั้นผมก็เพราะเอาแต่มองเธอ เลยเสียการเรียนไป…"
ซางเฟยหว่านขัดบทเขาขึ้น:"พูดประเด็นสำคัญเถอะ"
"ขอโทษที พูดออกนอกเรื่องไปหน่อย" โจวตงตงพูด,"ประเด็นสำคัญก็คือ ตอนอยู่ม.5 เวินเสี่ยวอิ้งเกิดหายตัวไปอย่างกระทันหันสองสัปดาห์ก่อนวันเกิดอายุครบ 16 ปีของเธอ ปีนั้นวันเกิดของเธอตรงกับวันเสาร์พอดี พูดกันไว้นานแล้วว่าจะชวนเพื่อนทั้งห้องไปงานเลี้ยงวันเกิดที่บ้านเธอ แต่จู่ๆ เธอก็หายตัวไป งานเลี้ยงวันเกิดก็ต้องยกเลิกไปโดยปริยาย"