ซางเฟยหว่านมองจางเสวี่ยเสวี่ยถูกผู้คนล้อมรอบมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นทะเลผู้คนในเวลาไม่นาน ต่อให้เธอมีความสามารถมากเพียงใด ก็ทำได้เพียงมองดูอย่างช่วยไม่ได้
อวี๋เป่ยหมิงพูดเบา ๆ ข้างหลังเธอ: "เธอคงไม่มีเวลากินข้าวแล้ว เราไปกันเถอะ"
ซางเฟยหว่านพูดด้วยความเสียดาย: "เมื่อกี้ฉันลืมดูดวงให้เธอ ถ้าไม่เช่นนั้นคงเตือนล่วงหน้าได้"
อวี๋เป่ยหมิงพูด: "ฉันแจ้งผู้ช่วยของเธอแล้ว เรื่องแบบนี้พวกเขามีวิธีจัดการ เราไม่ต้องยุ่งมาก"
จางเสวี่ยเสวี่ยมองหาซางเฟยหว่านท่ามกลางฝูงชนตลอดเวลา
เธอมองไปมองมา ท่ามกลางทะเลผู้คนก็เห็นอวี๋เป่ยหมิงกับซางเฟยหว่านหันหลังเดินจากไป
และก่อนที่อวี๋เป่ยหมิงจะจากไป เขาหันมามองแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
ชั่วขณะนั้น จางเสวี่ยเสวี่ยก็เข้าใจบางอย่างขึ้นมาทันที:
"ที่แท้เป็นนายที่ทำร้ายฉัน! อวี๋เป่ยหมิง นายฉลาดแกมโกงเกินไป เสียทีฉันนึกว่านายเป็นคนดี! ฮือ ๆ หว่านหว่านกลับมาก่อนสิ!"
อวี๋เป่ยหมิงจองภัตตาคารจีนระดับสูงไว้ บรรยากาศเงียบสงบ อาหารเลิศรส แน่นอนว่าราคาก็ไม่แพงอย่างแน่นอน
เมื่อซางเฟยหว่านนั่งลง เธอพูด: "ฉันนึกว่าคุณจะชวนฉันกินร้านอาหารเล็ก ๆ ธรรมดาเสียอีก"
อวี๋เป่ยหมิงพูด: "ในความทรงจำของเธอ ฉันตระหนี่ขนาดนั้นเลยหรือ เอาแต่ชวนกินร้านเล็ก ๆ ธรรมดา?"
ซางเฟยหว่านพูด: "คงเพราะชิวผู้เฒ่าค่อนข้างขี้เหนียวมั้ง"
อวี๋เป่ยหมิงไม่ได้โกรธ ยิ้มแล้วพูด: "ชิวผู้เฒ่าประหยัดจนเป็นนิสัย คงจะเสียดาย แต่ที่นี่บรรยากาศดีและเงียบสงบ เสียเงินหน่อยก็คุ้ม"